பக்கங்கள்

ஞாயிறு, 26 மே, 2024

அய்யப்பன் கோயில் – தெரியாத உண்மைகள்

விடுதலை ஞாயிறு மலர்
Published November 25, 2023

பாணன்

புத்தரை வணங்கிய அரச குடும்ப இளவரசனே அய்யப்பன்

சபரிமலை அய்யப்பன் ஒரு அரசர்.. கடவுள் அல்ல.. அய்யனார், சாஸ்தா, தர்மராஜா, போதிராஜா இவை அனைத்துமே புத்தர் வழிபாடே. அய்யப்பன் கோயில் – தெரியாத உண்மைகள் பல. கேரளா சபரிமலையில் உள்ள அய்யப்பன், உண்மையில் புராண கதை அல்ல, அது வரலாற்று பூர்வமான- உண்மை. ஆனால் அந்த உண்மை இந்து பக்தர்கள் விரும்பும் உண்மை அல்ல, அய்யப்பன் உண்மையில் இந்து கடவுள் அல்ல, அது ஒரு பவுத்த கோயில், அதை விட வினோதம் என்னவென்றால், அய்யப்பனே புத்தரை வணங்கி வந்த ஒரு அரசகுடும்ப இளவரசன் என்பது தான். இங்கு சொல்லப்பட்டிருப்பது, கற்பனை அல்ல, பந்தள அரசவம்சத்தில் வந்த, கேசரி பாலக்ருஷ்ண பிள்ளை எழுதிய ‘Followers’, மற்றும் ‘ஈழவர் செம்பாட்டு’ என்ற நூல்களில் இருந்து பெரும்பகுதியும், நலன்கல் கிருஷ்ணபிள்ளை மற்றும் டாக்டர்.எஸ்.கே.நாயர் ஆகியோரின் புத்தகங்களிலிருந்தும், ஜம்னாதாஸ் எழுதிய ‘திருப்பதி புத்தர் கோயிலே’ என்ற புத்தகத்திலிருந்தும் சொல்லப்படும் வரலாறே அய்யப்பன். புராண கதைகளை சுருக்கமாக பார்த்தால், சிவனுக்கும், விஷ்ணுவுக்கும் பிறந்தவன், கழுத்தில் மணியுடன் காட்டில் குழந்தையாக பந்தள ராஜனால் கண்டெடுக்கப் பட்டு, அவனிடம் வாழ்கிறான் (காது கேளாத வாய்பேச முடியாத குருவின் மகனை குணப்படுத்துகிறான்.)

அய்யப்பனின் உண்மை வரலாறு

(கேரள கிருஸ்த்துவ மதத்தின் தாக்கம்), சின்னம்மாவின் சூழ்ச்சியால் காட்டுக்கு புலிப்பால் கொண்டு வர போகிறான், அங்கே மகிஷியை கொல்கிறான், பின்னர் உதயணன் என்ற கொள்ளையனை கொல்கிறான், பின் சபரி மலையில் கோயில் கொண்டு பக்தர்களுக்கு அருள் செய்கிறான். உண்மையிலேயே நான் படித்த புராண கதைகளில் அந்த கதாசிரியரின் ஒரு தனித்துவ முத்திரை (Author’s Personal Touch) இல்லாத கதை இதுவென்று தான் சொல்வேன். அய்யப்பனின் உண்மை வரலாறு என்னவென்று பார்ப்போம், இதற்கு முன் பாலக்காட்டில் நம்பூத்ரிகள் அந்நாட்டு மன்னனால் விரட்டி அடிக்கப் பட்ட வரலாறில் நாம் கி.பி.1200இல் சடவர்ம  சுந்தரபாண்டியன் மற்றும் சடவர்ம வீரபாண்டியன் இருவருக்கும் ஏற்பட்ட வாரிசு தகராறில் மாலிக்காபூர் (உண்மையில் மாலிக்காபூர் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிய குசராத்தி பார்ப்பனன்), அலாவுதீன் கில்ஜியிடம் அடிமையாக வேலை பார்த்து பின்னர் படைதளபதியாக உள்ளே நுழைந்து பஞ்சாயத்து செய்ததை பார்த்தோம். இதில் தோற்று ஓடிய வீரபாண்டியனும் அவனது குழுவும் கேரளா நாட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

அங்கே பந்தள நாட்டில் கைபுலத்தம்பன் என்ற மன்னன் அவர்களுக்கு அடைக்கலம் தந்தான். கைபுலத்தம்பன் வாரிசு இல்லாமல் இறந்து போக நாயர்கள், தமக்குள் ஏற்பட்ட சண்டையில், யாருக்கும் வேண்டாம், பாண்டியனே  மன்னனாக இருக்கட்டும் என்று அவனுக்கு முடிசூட்டுகின்றனர். கி.பி. 1300-களில், பஞ்சம் காரணமாக பாண்டிய நாட்டிலிருந்து சிறு படை களோடு, கொள்ளையடிக்க கேரள காட்டுப் பகுதிக்கு வருகிறான் உதயணன் என்ற பாண்டிய மறவர் வீரன். இவன் அங்கு தலப்பாரா, இஞ்சிப்பாரா, கரிமலா ஆகிய இடங்களில் கோட்டைகள் கட்டி  வருவோர் போவோரிடம் கொள்ளை அடித்து வருகிறான். இந்த பாதை, பழங்காலத்திலிருந்தே, கடல் வழியே வரும் அராபிய ராவுத்தர்கள் (இஸ்லாம் வருவதற்கு முன் குதிரை வணிகர்களின் பெயர்), முண்டகாயம், இடுக்கி, பந்தனம்திட்ட பகுதிகளில் வெள்ளாளர்கள் (விவசாய குடிகள்) வியாபாரத்திற்கு பயன் படுத்தி வந்த  பாதையாகும். சபரிமலையில் இருந்த புத்த கோயிலின் பழைய பெயர், அவலயோகிச்வர விகாரம், அங்கே மக்கள் வழி பட்ட தெய்வம் தர்ம சாஸ்தா என்ற அவலயோகிச்வர சிறீபுத்தர்.

உதயணன் பந்தள நாட்டைக் கொள்ளையடித்து இளவரசியைக் கடத்தினான்

சபரிமலையை சுற்றி உள்ள பகுதிகளின் பேர்கள் பெரும்பாலும் பள்ளி, காவு என்ற சொல்லை கொண்டிருக்கும் கருநாகப்பள்ளி, பள்ளிக்கால், பரணிக்காவு, புத்தனுர்(போத்தனூர்). சாத்தன், புத்தஞ்சன், சாச்த்தவு போன்ற பெயர்கள் புத்தரை குறிக்கும் சொற்களே. முன்னர் சொல்லப்பட்ட கொள்ளையன் உதயணன், பலமுறை அவலயோகிச்வர விகாரத்தை கொள்ளையடிப்பது வழக்கம், அங்கே அருகே இருந்த அலங்காடு, அம்பலப்புழா என்ற இரண்டு ஊர்மக்கள் அவர்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற சண்டையில் இருந்தது. உதயணனுக்கு, தன் கொள்ளை வேட்டைக்கு வசதியாக இருந்தது. ஒருமுறை உதயணன், பந்தள நாட்டிக்கு வந்தான், (பந்தளம் – பத்து தளம் – பத்து ஊர்களை கொண்ட ஒரு சிறு நாடு), அவன் வந்த போது நாட்டில், அரசன் மற்றும் முக்கிய வீரர்கள் யாரும் இல்லை. 

வயதான தளபதி காம்பிள்ளில் பணிக்கர் மட்டுமே இருந்தார். வந்த உதயணன் அரசனின் தங்கையான இளவரசியையும் தூக்கி செல்கிறான். அவளை காதலித்து வந்த பணிக்கரின் மகன், உதயணன் கோட்டைக்குள் ரகசியமாக புகுந்து அவளை மீட்கிறான். ஆனால் தப்பித்த இளவரசி நாட்டுக்கு திரும்பினால் தான் ‘புனிதம்’ இல்லாதவள் என்று நம்பூதிரிகள் சொல்லுவார்கள் என சொல்ல இருவரும், பொன்னம்பலமேடு காட்டுப் பகுதிக்குள் சென்று வசிக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு அய்யப்பன் என்ற மகன் பிறக்கிறான். இங்கு அவர்களுக்கு பெரிதும் உதவுவது பெரிசெரி பிள்ளை என்ற வேளாளகுல தலைவன், இவரே பின்நாளில் அய்யப்பனின் மாமன் என்று  அழைக்கப்படுகிறார். அய்யப்பன் பிறகு செம்பொறா குருகுலத்தில் களரி பயின்று வருகிறான். பிறகு ஒரு நாள் பந்தள ராஜா, பொன்னம்பலமேடு பகுதியில் வேட்டைக்கு வரும் போது, தன தங்கையை பார்த்துவிட, எனக்கும் வாரிசு இல்லை, என் மருமகன் தான், இனி நாட்டை ஆளவேண்டும் என்று கூறி அழைத்து செல்கிறான்.

ஒருமுறை, காட்டெருமைகளின் தொல்லை அதிகமாக இருக்க, அய்யப்பன் அவற்றை விரட்ட, சிலகாலம் தங்கி வேட்டையாடிய இடமே எரிமேலி (எருமை கொல்லி) பகுதி. இறுதியாக உதயணனை அழித்து, அவலயோகிச்வர விகாரத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டிய தன் பொறுப்பை நிறைவேற்ற அய்யப்பன் முடிவுசெய்கிறான். உதயணன் இதற்குள் பெரும்  பலத்துடன் வளர்ந்து விட்டதால், தனியாக முடியாது என்று சுற்றி உள்ள மற்ற அரசர்களின் உதவியை நாடுகிறான், முதலில் காயம்குளம் அரசனை நாடுகிறார், அவர் தன மக்கள் கடற்கொள்ளையரால் அவதிப்படுவதாகவும், அவர்களை அடக்கினால், தான் உதவ தயார் என்று கூறுகிறார். காரணவர் என்ற அந்த நாட்டின் படைத்தலைவனின் உதவியோடு, அய்யப்பன் கடற்கொள்ளையரை வெல்கிறான்.

அய்யப்ப பக்தர்களின் சரம்குத்தி பழக்கத்திற்குக் காரணம் என்ன?

அந்த கொள்ளையர் தலைவன் வாவர் என்ற பெயர் கொண்ட இஸ்லாமியன், அய்யப்பன் அவனின் வீரத்தை மெச்சி தன் படைகளுடன் சேர்த்து கொள்கிறான். பின்னர், நட்பு அரசர்கள் படைகளுடன், பந்தள நாட்டின் தலைமை தளபதி கடுத்தநாயர், வில்லன், மல்லன் என்ற இருசிறந்த வீரர்கள் மற்றும் வாவர் ஆகியோரின் தலைமையில் பெரும் படையை சேர்த்துக்கொண்டு உதயணனை அழிக்க புறப்படுகிறான். தன் படைகளை மூன்று பிரிவுகளாக அய்யப்பன் பிரிக்கிறார். 1. வாவரின் தலைமையில் ஆலங்காட்டு யோகம் 2. கடுத்தநாயர் தலைமையில் அம்பலப்புழா யோகம் 3. வில்லன் மல்லன்  தலைமையில் பந்தளநாடு யோகம் என்பவை அவற்றின் பெயர்கள். ஆலங்காட்டு யோகம் மற்றும் அம்பலப்புழா யோகம் படைகள் போரிட்டதையே இன்று பெட்டதுள்ளல் என்ற பழக்கமாக மாறிவிட்டது. சண்டைக்குப் புறப்பட்ட படைகள் அவலயோகிச்வர விகாரத்தை நெருங்கிய போது, அமைதியான கோயிலின் அருகே செல்லும் போது போர்கருவிகளை எடுத்து செல்லக் கூடாது என்று அங்கிருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழே வைத்து விட்டு செல்ல சொல்லப்பட்டது. அதுவே இன்று பக்தர்களின் சரம்குத்தி என்ற பழக்கமாக மாறிவிட்டது.

இம்மூன்று படைகளும், வடக்கு, தெற்கு மற்றும் கிழக்கு என்று மூன்று திசைகளிலிருந்து தாக்க நாலாவது திசையில் அரபிக்கடல் வழிமறிக்க இறுதியாக கொள்ளையன் உதயணன் கொல்லப்படுகிறான். அவலயோகிச்வர விகாரத்தை புனரமைத்து, புதிய அவலயோகிச்வரர் சிலையை நிர்மாணிக்கும் வரை இப்போது சபரி மலையில் மணிமண்டபம் இருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்து மேற்பார்வை செய்துவந்தான். பின்னர் தன் நாட்டை நல்லமுறையில் ஆட்சி செய்தான் 1300இல்  நடந்த இந்த வரலாறு எப்போது புராணமாக மாற்றப்பட்டது என சரிவர தெரியவில்லை.

ஆனாலும் சபரி மலை தர்ம சாஸ்தா கோயில் என்பதை அங்கே உள்ள வழக்கங்களை கொண்டு அறியலாம்.

பவுத்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் விஷ்ணு, அய்யப்பன் கதைகளாக மாற்றப்பட்ட கயமைத்தனம்

எடுத்துக்காடாக தர்மம் (அ) தம்மம் என்பது புத்தமத வார்த்தையே, புத்தமத நூலான அமரகோசம் “சத்தா தேவ மனுசானாம்” சாத்தான் என்றால் புத்தர் என்று சொல்கிறது. பழைய புராண நூலான விஷ்ணு புராணத்தில் அய்யப்பனை பற்றிய எந்த குறிப்பும் இல்லை ஆனால், பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட சிறீமத் பாகவதத்தில் அய்யப்பன் வருகிறார், இதிலிருந்து நாம் அறிவது பிற்காலத்தில் பாகவதத்தில் அய்யப்பன் சேர்க்கப்படிருக்க வேண்டும் அல்லது பாகவதமே 1400-பின் தான் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். அய்யப்பன் கையில் காட்டும் சின் முத்திரையை, உலகில் உள்ள எல்லா புத்தர் சிலைகளிலும் காண முடியும். அய்யப்பனின் ஆயுதங்கள் எல்லாமே போதிசத்துவரின் ஆயுதங்களே.  பிரபல வரலாற்று ஆசிரியர் வானமாமலை கூறுவது என்னவென்றால், புத்தமதம், தமிழ்நாட்டில் அழியவில்லை பவுத்த கதைகள் அனைத்தும் விஷ்ணு கதைகளாக மாற்றப்பட்டுவிட்டன, அய்யனார், சாஸ்தா, தர்மராஜா, போதிராஜா இவை அனைத்துமே புத்தர் வழிபாடே. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து அய்யப்பன் கோயில் வழி பாட்டில் ஒருவித சமத்துவத்தை காணலாம், எல்லா ஜாதியினரும் தன குழுவுக்கு குருசாமி ஆகலாம், தீவிரமான விரதங்கள், விரதம் இருக்கும் ஒரு பார்ப்பானை காட்டுங்கள் பார்போம். 

பத்மசம்கிதை என்ற வேதபுராண நூல், அய்யப்பன் கோயிலில் பூஜை செய்ய வேண்டியது பரசவா என்னும் சூத்திரனாக இருக்க வேண்டும் என்கிறது. ஆனால், அதையும் பார்ப்பனர் ஏமாற்றி அவர்களே எடுத்துக் கொண்டார்கள். இதில் மற்றும் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால், கேரளாவில் இருக்கும் கோயிலில், தலைமுறை தலைமுறையாய் பூஜை செய்பவர்கள் ஆந்திரா மாநிலத்தை பூர்வீகமாகக் கொண்ட தெலுங்கு பார்ப்பனர், விஜயநகர பேரரசை கடைசி வம்சமான அரவிடு வம்சத்தினரான நாயக்கர்கள் ஆண்ட போது இந்த அவலயோகிச்வரர் இந்து அய்யப்பனாக மாற்றப்பட்டிருக்கலாம்.

பவுத்த அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டதே சபரிமலை அய்யப்பன் கோயில்

இதற்கும் ஒரு கதை உண்டு. பரசுராமன் ஆந்திர தேசத்தில் இருந்து இரண்டு பார்ப்பனரை அய்யப்பன் கோயிலில் பூஜை செய்ய கூட்டிவந்தான், அவர்களை ஆற்றை கடந்து வர சொன்ன போது, ஒரு பார்ப்பான் தண்ணியின் மீது ஏறி நடந்துவந்தான், அவனை பரசுராமன் தாரைநேன்னிள்ளார் என்றான், அடுத்தவன் ஆற்றுநீரை இரண்டாக பிளந்து நிற்கச்செய்து அடியிலிருந்த மண் தரையில் நடந்து வந்தான் அவனை தாளமண் என்று அழைத்து நீ தான் உயர்ந்தவன். எனவே, நீ தான் அய்யப்பனுக்கு பூஜை செய்ய வேண்டும் என்றான். அன்று முதல் இன்றுவரை தாளமண் குடும்பத்தினரே அங்கு பூஜை செய்து வருகின்றனர். 1821இல் பந்தளம் ராஜ்ஜியத்தை திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்துடன் சேர்க்கும்போது, சுமார் 48 கோயில்கள் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் சேர்க்கப்பட்ட போது சபரி மலையும் சேர்க்கபடுகிறது. பின்னர் இப்போது அங்கிருக்கும் சிலையே 1910இல் தான் நிறுவப்படுகிறது. 1975இல் அங்கிருந்த கோயில் தீக்கிரையாகிறது (அல்லது ஆக்கப்பட்டதா எனத் தெரியாது) அதன் பின் இப்போது நாம் பார்க்கும் வடிவில் கோயில் முழுவதுமாக கட்டி முடிக்கப்பட்டு அதன் பழைய பவுத்த அடையாளங்கள் முழுமையாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டது.

சனி, 18 மே, 2024

புரட்சி வீரர் லெனின் ( 23.4.1870 – 21.1.1924 )

விடுதலை ஞாயிறு மலர்
Published April 6, 2024

மனிதகுல வரலாற்றின் மிகப் பெரிய திருப்புமுனை ரஷ்யப் புரட்சி அந்தப் புரட்சியின் நாயகன் லெனின். அவர் பிறந்த நூற்றாண்டு விழா 22.4.1970இல் உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டது. இதையொட்டி இச்சிறப்புக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டது.

ரஷ்யாவில் உள்ள வோல்கா கரையில் சிம்பிர்ஸ்க் என்னும் நகரில் 1870ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 22ஆம் தேதி விளதிமிர் இலியிச் லெனின் பிறந்தார். உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின்னர் லெனின் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். ஆனால், மாணவர்களது புரட்சிகர இயக்கத்தில் பங்கு கொண்டமைக்காக ஜார் அதிகாரி களால் அவர் கைது செய்யப்பட்டார். பல்கலைக்கழக வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் உரிமை அவருக்கு மறுக்கப் பட்டது. வீட்டில் இருந்தே கல்வி கற்று 1891இல் அவர் பல்கலைக்கழகத் தேர்வை எழுதி அதில் சிறந்த முறையில் தேறினார். சட்டத் துறைப் பட்டமும் பெற்றார்.

முதல் புரட்சி
1895இல் அவர் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலுள்ள தொழிலாளர் மார்க்சிஸ்ட் குருக்கள் அனைத்தையும் ஒரேஸ்தாபனமாகத் திரட்டினார். அதற்கு தொழிலாள வர்க்க விடுதலைக்கான போராட்டம் லீக் என்ற பெயரிடப்பட்டது. ரஷ்யாவின் பிரசித்தி பெற்ற புரட்சிகர தொழிலாளர் கட்சியின் வித்து அதுவேயாகும்.

1895 டிசம்பரில் லெனின் நாடு கடத்தப்பட்டார். 1900 ஜனவரியில் நாட்டை விட்டே வெளியேறி சில காலம் சுவிட்சர்லாந்திலும் ஜெர்மனியிலும் இங்கிலாந்திலும் வசித்தார்.
1905 ஜனவரியில் ரஷ்யாவில் முதலாவது பூர்ஷ்வா – ஜனநாயகப் புரட்சி வெடித்தது. போராட்டம் உச்சக் கட்டத்திலிருந்தபோது லெனின் ரஷ்யாவுக்குத் திரும்பினார். கட்சியின் எல்லா வேலைகளையும் அவரே நேரடியாக இயக்கினார். புரட்சியை நசுக்குவதில் ஜார் மன்னனின் அதிகாரிகள் வெற்றி பெற்றனர். அதன் பின்னர் கட்சியின் முடிவின்படி அவர் மீண்டும் நாட்டைவிட்டு வெளியேறினார்.

2ஆவது புரட்சி
பிப்ரவரியில் இரண்டாவது பூர்ஷ்வா ஜனநாயக புரட்சி தொடங்கிற்று தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளது தாக்குதலின் கீழ் ஜார் மன்னனின் எதேச்சாதிகாரம் வீழ்ந்தது. அப்போது ஏற்படுத்தப்பட்ட இடைக்கால அரசாங்கம், நாடு, மக்களின் நலன்களைப் புறக்கணித்தது. ரஷ்யாவை அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தின் காலனியாக மாற்ற அந்த அரசாங்கம் முயன்றது.
லெனின் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பினர். ரஷ்யாவில் பாட்டாளி மக்கள் அரசாங்கம் ஒன்றை நிறுவுவதற்கான போராட்டத்திற்கு மக்களைத் தட்டி எழுப்பினார். இடைக்கால அரசு லெனினை குறி வைத்தது. எனவே, அவர் தலைமறைவானார்.

அக்டோபர் புரட்சி
ரஷ்யாவில் அக்டோபர் சோஷலிசப் புரட்சி வெற்றி பெற்றது மனிதகுல வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக அதிகாரம் தொழிலாளர் விவசாயிகள். போர் வீரர்கள் ஆகியோரின் பிரதிநிதிகள் வசம் வந்தது.
உலகின் முதலாவது சோஷலிச அரசின் முதலாவது அரசாங்கத்தின் தலைமைப் பதவியில் லெனின் அமர்ந்தார். அன்றிலிந்து 1924 ஜனவரி 21இல் அவர் இறக்கும் வரை ஒரு ராஜியவாதிக்குரிய மேதாவிலாசத்துடன் அவர் நடந்து கொண்டார்.
ரஷ்யாவில் புதியதொரு சமூகத்தை அமைப்பதற்கு முதற்கண் ஒரு நவீன தொழில்துறையை உருவாக்குவதிலும் சிறிய தனியார் பண்ணைகளைப் பெரிய எந்திர முறைக் கூட்டுப் பண்ணைகளாக்க விவசாயிகளுக்கு உதவுவதும் ஒரு கலாச்சாரப் புரட்சியை நடத்துவதும் அவசியமென லெனின் நம்பினார்.
மெய்யான ஜனநாயகம் சுதந்திரத் தினடிப்படையிலான புதிய சமூகத்தின் அஸ்திவாரம் மனிதன் மனிதனை சுரண்டுவதை ஒழிப்பதும் எல்லாப் பொருளாதாரங்களையும் மக்களின் உடைமையாக மாற்றுவதுமே ஆகும். இதுவே லெனினது போதனைகளின் சாராம்சமாகும்.
(‘விடுதலை’ – 22.4.1970)

ஞாயிறு, 12 மே, 2024

புரட்சி வீரர் லெனின் ( 23.4.1870 – 21.1.1924 )


புரட்சியாளர் லெனின் பிறந்தநாள் இன்று- 22.04.1870

விடுதலை நாளேடு
Published April 22, 2024

உலகின் முதல் பாட்டாளி வர்க்க அரசை ரஷ்யாவில் ஏற்படுத்தி, இந்தியா உள்பட பல நாடுகளின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு மாபெரும் உந்து சக்தியாக விளங்கிய புரட்சியாளர் லெனின் பிறந்த நாள் இன்று.

பள்ளிப்புத்தகங்கள் லெனின் வரலாற்றை கட்டாயம் தாங்கி வர வேண்டிய காலகட்டத்தில் இந்த உலகம் உள்ளது.

1. புரட்சிப் பாதையில் கைத்துப்பாக்கிகளை விட புத்தகங்களே பேராயுதங்கள் என்பது புரட்சியாளர் லெனினின் புகழ் பெற்ற வாசகம். புத்தகங்களை ஆயுதங்களாக ஏந்தியவர் அவர்.
2. கற்றுக் கொள்ளல், ஒழுங்கமைத்தல், ஒன்று படல், போராடுதல் இவற்றின் மூலம் இளைஞர் சக்தி தம்மையும் தயாரித்துக் கொண்டு, உலகையும் ஒழுங்கமைக்க வேண் டும் என்று இளைஞர்களை செதுக்கியவர் அவர்.
3. 1870 ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 22 இல் பிறந்து, விளாடிமிர் இலியிச் உல்யானவ் என்ற பெயருடன் வளர்க்கப்பட்டு, ரஷ்யாவில் ஓடிய லீனா நதியின் பெயரால் லெனின் என அழைக்கப்படலாயினார்.
4.1905ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 9ஆம் தேதி, ரஷ்யாவில் ஜார் மன்னரின் அரண்மனையை நோக்கி நடந்த தொழிலாளர் கூட்டத்தில், ஓர் ஞாயிறன்று நடந்த துப்பாக்கிச்சூட்டில் தொழி லாளர்கள் உயிரிழந்தனர்.
சிவப்பு ஞாயிறு என்று அழைக்கப்பட்ட இந்தப் படுகொலையே 1917ஆம் ஆண்டு லெனின் தலைமையில் நடந்த மாபெரும் அக்டோபர் புரட்சிக்கு காரணமாயிற்று.
5. சமூகம், அரசியல், பொருளாதாரம், மதம் இவற்றில் அடிப்படை மாற்றங்களை செய்து கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், புதுமையான வாழ்வியல் முறைகளோடு, அவற்றிற்கான செயல்களை நடைமுறைப்படுத்துவதே புரட்சி என்றார்.
6. நிலத்தின் மீது உரிமை கொண்டாடும் தனி உடைமை உரிமையை அகற்றினார்.
7. பெரிய பண்ணைகள், தேவாலய நிலங்கள், அரச குடும்ப நிலங்கள் இனி அரசின் சொத்தென அறிவித்தார்.
8. உலகின் மாபெரும் தத்துவமேதை மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ் இவர்களின் தத்துவத்தை முதலில் நடைமுறைப்படுத்திய ஆட்சி லெனி னுடையது.
9. சுரண்டும் முதலாளி வர்க்கத்திற்கு எதிரான, பாட்டாளி மக்களின் பொதுவுடைமை அரசை நிறுவி, மாபெரும் அக்டோபர் புரட்சியின் விளைவுகள் இன்றுவரை உலகை நிர்மாணிக்கும் சக்தியாக பார்த்துக் கொண்டார், அதனைத் தொடரச் செய்தார்.
10. உலகின் 60 சதவீத வளங்களை, 10% முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஏகபோகமாய் ஆளுமை புரியும் இந்த வேளையில், புரட்சி யாளர் லெனின் இன்னும் அதிகமாகவே உலகிற்குத் தேவைப்படுகிறார்.

புரட்சி வீரர் லெனின் ( 23.4.1870 – 21.1.1924 ) விடுதலைஞாயிறு மலர்

Published April 6, 2024

மனிதகுல வரலாற்றின் மிகப் பெரிய திருப்புமுனை ரஷ்யப் புரட்சி அந்தப் புரட்சியின் நாயகன் லெனின். அவர் பிறந்த நூற்றாண்டு விழா 22.4.1970இல் உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டது. இதையொட்டி இச்சிறப்புக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டது.

ரஷ்யாவில் உள்ள வோல்கா கரையில் சிம்பிர்ஸ்க் என்னும் நகரில் 1870ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 22ஆம் தேதி விளதிமிர் இலியிச் லெனின் பிறந்தார். உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின்னர் லெனின் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். ஆனால், மாணவர்களது புரட்சிகர இயக்கத்தில் பங்கு கொண்டமைக்காக ஜார் அதிகாரி களால் அவர் கைது செய்யப்பட்டார். பல்கலைக்கழக வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் உரிமை அவருக்கு மறுக்கப் பட்டது. வீட்டில் இருந்தே கல்வி கற்று 1891இல் அவர் பல்கலைக்கழகத் தேர்வை எழுதி அதில் சிறந்த முறையில் தேறினார். சட்டத் துறைப் பட்டமும் பெற்றார்.

முதல் புரட்சி
1895இல் அவர் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலுள்ள தொழிலாளர் மார்க்சிஸ்ட் குருக்கள் அனைத்தையும் ஒரேஸ்தாபனமாகத் திரட்டினார். அதற்கு தொழிலாள வர்க்க விடுதலைக்கான போராட்டம் லீக் என்ற பெயரிடப்பட்டது. ரஷ்யாவின் பிரசித்தி பெற்ற புரட்சிகர தொழிலாளர் கட்சியின் வித்து அதுவேயாகும்.

1895 டிசம்பரில் லெனின் நாடு கடத்தப்பட்டார். 1900 ஜனவரியில் நாட்டை விட்டே வெளியேறி சில காலம் சுவிட்சர்லாந்திலும் ஜெர்மனியிலும் இங்கிலாந்திலும் வசித்தார்.
1905 ஜனவரியில் ரஷ்யாவில் முதலாவது பூர்ஷ்வா – ஜனநாயகப் புரட்சி வெடித்தது. போராட்டம் உச்சக் கட்டத்திலிருந்தபோது லெனின் ரஷ்யாவுக்குத் திரும்பினார். கட்சியின் எல்லா வேலைகளையும் அவரே நேரடியாக இயக்கினார். புரட்சியை நசுக்குவதில் ஜார் மன்னனின் அதிகாரிகள் வெற்றி பெற்றனர். அதன் பின்னர் கட்சியின் முடிவின்படி அவர் மீண்டும் நாட்டைவிட்டு வெளியேறினார்.

பிப்ரவரியில் இரண்டாவது பூர்ஷ்வா ஜனநாயக புரட்சி தொடங்கிற்று தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளது தாக்குதலின் கீழ் ஜார் மன்னனின் எதேச்சாதிகாரம் வீழ்ந்தது. அப்போது ஏற்படுத்தப்பட்ட இடைக்கால அரசாங்கம், நாடு, மக்களின் நலன்களைப் புறக்கணித்தது. ரஷ்யாவை அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தின் காலனியாக மாற்ற அந்த அரசாங்கம் முயன்றது.
லெனின் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பினர். ரஷ்யாவில் பாட்டாளி மக்கள் அரசாங்கம் ஒன்றை நிறுவுவதற்கான போராட்டத்திற்கு மக்களைத் தட்டி எழுப்பினார். இடைக்கால அரசு லெனினை குறி வைத்தது. எனவே, அவர் தலைமறைவானார்.

அக்டோபர் புரட்சி
ரஷ்யாவில் அக்டோபர் சோஷலிசப் புரட்சி வெற்றி பெற்றது மனிதகுல வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக அதிகாரம் தொழிலாளர் விவசாயிகள். போர் வீரர்கள் ஆகியோரின் பிரதிநிதிகள் வசம் வந்தது.
உலகின் முதலாவது சோஷலிச அரசின் முதலாவது அரசாங்கத்தின் தலைமைப் பதவியில் லெனின் அமர்ந்தார். அன்றிலிந்து 1924 ஜனவரி 21இல் அவர் இறக்கும் வரை ஒரு ராஜியவாதிக்குரிய மேதாவிலாசத்துடன் அவர் நடந்து கொண்டார்.
ரஷ்யாவில் புதியதொரு சமூகத்தை அமைப்பதற்கு முதற்கண் ஒரு நவீன தொழில்துறையை உருவாக்குவதிலும் சிறிய தனியார் பண்ணைகளைப் பெரிய எந்திர முறைக் கூட்டுப் பண்ணைகளாக்க விவசாயிகளுக்கு உதவுவதும் ஒரு கலாச்சாரப் புரட்சியை நடத்துவதும் அவசியமென லெனின் நம்பினார்.
மெய்யான ஜனநாயகம் சுதந்திரத் தினடிப்படையிலான புதிய சமூகத்தின் அஸ்திவாரம் மனிதன் மனிதனை சுரண்டுவதை ஒழிப்பதும் எல்லாப் பொருளாதாரங்களையும் மக்களின் உடைமையாக மாற்றுவதுமே ஆகும். இதுவே லெனினது போதனைகளின் சாராம்சமாகும்.
(‘விடுதலை’ – 22.4.1970)

கருத்தியல் வல்லுநர் சாமி கைவல்யம் நினைவுநாள் இன்று (22.4.1953)


சுயமரியாதை இயக்கச் சுடரொளிகளின் தொண்டு வரிசை – 1 – கி.வீரமணி தலைவர், திராவிடர் கழகம்

விடுதலை நாளேடு
Published April 22, 2024

கருத்தியல் வல்லுநர் சாமி கைவல்யம் நினைவுநாள் இன்று (22.4.1953)

முகவுரை

“புத்தகங்களுக்கு முகவுரை எழுதுவது என்பது புத்தக ஆசிரியரை அறிமுகப்படுத்தவும், அதிலுள்ள விஷயங்களின் மேன்மையை ஒருவாறு சுருக்கமாக எடுத்துக்காட்டவும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு என்பது எனதபிப்பிராயம்.

அந்த முறையில் முதலாவதான அறிமுகப்படுத்தும் விஷயத்தில், இப்புத்தகத்தில் காணும் கட்டுரைகளை எழுதிய ஆசிரியராகிய தோழர் கைவல்ய சுவாமியாரவர் களைத் தமிழ்நாட்டுக்கு இனி, புதியதாய் ஏதும் அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில், இந்த 10 வருஷ காலமாக ‘குடிஅரசு’வில் அவர் எழுதி வரும் கட்டுரைகள் மூலமாக அவரைப் பற்றி அறியாதார் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். இரண்டாவது விஷயமான இப்புத்தகத்தில் கண்டுள்ள கட்டுரைகளின் மேன்மையைப் பற்றி எடுத்துக் கூறுவது என்பதிலோ அதற்கும் நான் தகுதி யுடையவனல்ல. ஏனெனில், எந்த விஷயங்களுக்கு யார் முகவுரை எழுதுகிறார்களோ. அவர்கள் அப்புத்தக ஆசிரியருக்கு எவ்வளவு ஞானமும், பயிற்சியும், ஆராய்ச்சியும் இருக்கின்றதோ, அதைவிடச் சற்றாவது அதிகமாகவோ அல்லது கிட்டத்தட்டவோவுள்ள ஞான மும் பயிற்சியும் ஆராய்ச்சியுமுள்ளவர்களே அவ்விஷ யங்களின் மேன்மையை எடுத்துக்காட்ட அருகரா வார்கள். அந்தப்படிப் பார்த்தால் நான் அதற்கு ஒரு சிறிதும் அருகனல்லன் என்பதை மனப்பூர்வமாய் ஒப்புக் கொள்கிறேன். ஆனால், பின் எந்த நிலையில் நான் இந்தப் புத்தகத்திற்கு ஒரு முகவுரை எழுத முன்வந்தே னென்றால், தோழர் கைவல்ய சுவாமியாரவர்களுடைய சரித்திரச் சுருக்கத்தைப் பற்றிச் சிலருக்குத் தெரியாத சில விஷயங்களையும் இப்புத்தகத்தில் கண்ட விஷயங் களாகிய அவரது கட்டுரைகளை நான் என் ‘குடிஅரசு’ பத்திரிகை மூலம் பிரசுரித்து, பொது ஜனங்களறியும்படிச் செய்து வந்தேன் என்பதையும் எடுத்துக்காட்டுவதற்குச் சிறிது உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்று கருதியே முகவுரையென்னும் பெயரால் சில வரிகள் எழுத முற்பட்டேன்.

தோழர் கைவல்ய சுவாமியார் அவர்கள், சோழிய வேளாள ஜாதி என்பதைச் சேர்ந்தவர்கள். அவரது முன் னோர்கள் பட்டாளத்தில் இருந்தவர்கள். தந்தையாரும், சகோதரர்களும் சுகஜீவிகளாயும், வேதாந்த விசாரணைப் பாண்டித்தியம் முதலியவைகளில் மிக்க பரிச்சயமுடைய வர்களாகவும் இருந்தவர்கள். தோழர் கைவல்ய சுவாமியார் ஈஸ்வர வருஷம், ஆவணி மாதம், எட்டாந் தேதி மலையாளத்தைச் சேர்ந்த கள்ளிக்கோட்டையில் பிறந்தவர். அவர் தமது அய்ந்தாம் வருஷம் வரை கள்ளிக்கோட்டையிலிருந்து, பிறகு அய்ந்து முதல் பதினோராம் வருஷம் வரை பாலக்காட்டிலும், பதி னொன்று முதல் பதினான்கு வரை மதுரையிலும், பதி னான்கு முதல் பதினெட்டு வரை திருச்சியிலுமிருந்தவர். திருச்சியில் இரண்டாவது பாரம் வரையில் படித்துவிட்டுப் பள்ளிக்கூடம் விட்டு விரக்தியின்மீது கோயமுத்தூர் ஜில்லாவுக்கு வந்துவிட்டார். இந்த நிலை வரையில் அவருடைய பெயர் பொன்னுசாமி என்றும், செல்லப் பெயர் பொன்னு என்பதாகவும் அழைக்கப்பட்டது. இதன்பிறகு இந்தியா முழுவதும் சாமியாராய் யாத்திரை செய்தார்.

இப்படியிருக்கையில், இவருக்கு கைவல்ய சாமியார் என்று பெயர் வந்த விதம் எப்படி என்றால், இவரது சுற்றுப்பிரயாண யாத்திரையில் கரூருக்குச் சென்றிருந்த சமயம் அங்குள்ள மவுனசாமி மடத்திற்குப் போயிருந்தார். அந்த மடத்திலுள்ள சாமியாரிடம் பலர் வேதாந்த விசாரணைக்கு வந்து, பல விஷயங்கள் தெரிந்து போவதில் கைவல்ய நூலைப் பற்றியும் பலர் பேசுவ துண்டு. அப்பொழுது தோழர் கைவல்ய சாமியார் அதில் முக்கியப் பங்கெடுத்துக் கொண்டு சற்று அதிகமான தர்க்கம் புரிவார். அந்தக் காரணத்தால் இவரை இவர் இல்லாத சமயத்தில் அங்கு வந்தவர்களில் ஒருவர், “கைவல்ய சாமியார் எங்கே?” என்று கேட்டார். அந்தச் சமயம் இவரும் அங்குவர, அங்கிருந்த பலர், “இதோ கைவல்ய சாமியார் வந்துவிட்டார்” என்றார்கள். அதுமுதல் அவருக்கு அந்தப் பெயர் வழங்கி வந்ததாகும். எந்தக் காரணத்தாலேயோ அவருக்குத் தர்க்க உணர்ச்சி ஏற்பட்டது முதல், பார்ப்பன மதக் கொள்கைகளை வெறுப்பதும், அது சம்பந்தமான ஆதாரங்களைப் பற்றித் தர்க்கித்து வருவதும் அவருக்கு ஆரம்பத்திலேயே ஒரு ஊக்கமுள்ள பழக்கமாகிவிட்டது. அந்தக் காலத்தில் சங்கராச்சாரியார் கோயமுத்தூர் ஜில்லாவில் சுற்றுப்பிர யாணம் செல்லுமிடங்களிலெல்லாம் சென்று அவருக்கு எதிரிடையாகப் பிரசாரம் செய்வதும், அவர் மதக் கொள்கையைக் கண்டிப்பதும் முக்கியமாய் பராசுர ஸ்மிருதிக்கும் மனுதர்ம சாஸ்திரத்திற்கும் விரோதமாகப் பேசுவதுமான வேலைதான், அவர் முதன்முதல் வெளி யிறங்கிப் பிரசாரம் செய்த வேலையாகும்.

இந்த நிலையில் கோயமுத்தூர் ஜில்லாவிலுள்ள பார்ப்பனரல்லாத உத்தியோகஸ்தர்களும், சற்று எழுத்து வாசனையும் நகரப் பழக்கமுமுள்ள மிராஸ்தாரர்களும் சுவாமியாருக்கு ரொம்பவும் பழக்கம் ஏற்பட்டு, இவரிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதில் அவர்களுக்கொரு திருப்தியும் சந்தோஷமும் உண்டாகி, யாரும் வெகு கிராக்கியாய் சுவாமியாரைத் தேடுவதும். கூடவழைத்துக் கொண்டு போவதும், நன்மை தீமைகளுக்கு அழைப்பதுமான நிலைமை ஏற்பட்டது. இதோடு சற்று வைத்தியமும் வைத்திய ஆராய்ச்சியும் நன்றாய்த் தெரிந்திருந்ததனால் சாதாரண மக்களும் சுவாமியாரைத் தேடித் திரிவதாயிற்று. இவ்வளவோடு மாத்திரமல்லாமல் இந்த ஜில்லாவில் வந்து மிராசுதாரர்களிடம் கவி பாடிக் கவுரவ யாசகம் வாங்கும் பண்டிதர்கள். புலவர்கள், வித்துவான்கள், புராண இதிகாசப் பிரசங்கிகள் முதலியவர்களும் சுவாமி யாரைக் கண்டால் சற்று பயப்பட வேண்டியதாகவும் ஏற்பட்டது. ஏனெனில், ஜில்லாவிலுள்ள எல்லாப் பெரிய மனிதர்களும், மிராசுதாரர்களும் சாமியாரைச் சிநேகிதர் போல் பாவித்து, மிக்க நெருக்கமாகவும், மரியாதை யாகவும் பழகினதால், மேல்படி பண்டிதர்கள் இவர் தயவில்லாவிட்டால் சரியானபடி பிச்சை கிடைக்காதே என்கின்ற பயத்தால், இவருக்கு அதிக மரியாதை செய்வார்கள். புராணப் பிரசங்கங்கள். புராணப் படங்கள் நடக்கும் இடத்திற்கு கைவல்ய சுவாமியார் போய் விட்டால், எல்லோரும் சுவாமியாரையே பார்ப்பார்கள். புராணப் பிரசங்கப் பண்டிதருக்கும் நாக்கில் ஜலம் வற்றிப் போகும்; தொண்டை வறண்டு போகும். இந்த நிலையில் சுவாமியார் தானாகவே மிக்க பிரக்கியாதியாய் விட்டதோடு, தானாகவே மறுபடியும் அநேக சாஸ் திரங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டு விட்டது.

இது இப்படியிருக்க, அந்தக் காலத்தில் ஈரோட்டில் நம் வீடானது வித்வான்களுக்கும். பாகவதர்களுக்கும் சற்றுத் தாராளமாய் வந்து போகக்கூடியதான வீடாய் இருந்ததாலும் அவர்களை நம் வீட்டார்களும் பிரியமாய் வரவேற்று, சற்று மரியாதை செய்து, பக்தி காட்டுகின்ற வழக்கமாயிருந்ததாலும் நம் வீட்டிலும் நான் அடிக்கடி பல வித்வான்களையும், பாகவதர்களையும் சந்திப்பதும் அவர்களிடம் சற்று வாய்த்துடுக்காய் ஏதாவது பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதுமான ஒரு குணம் நமக்கு எப்படியோ பழக்கத்தில் வந்துவிட்டது. நான் எங்கள் கடையில் எனது தகப்பனாருக்கு அடங்கிய காரியஸ்தனாயிருந்தாலும் சாயந்திரமானால் பலருடன் சேர்ந்து அரட்டையடிப்பதும், அந்த அரட்டை முழு வதும் புராணங்களைப் பற்றித் தர்க்கம் பண்ணுவதும் மற்றவர்கள் சிரிப்பதுமாகவேயிருந்தது. இந்தக் கூட்டத் தில் ஒருநாள் கைவல்ய சுவாமியார். அவர்கள், எனக்கும் அவருக்கும் பொதுவான சில நண்பர்களோடு விஜயம் செய்தார். அது 1903ஆம் வருஷம் – அந்தக் காலத்தில் எனக்கும் அவருக்கும் ஏற்பட்ட முதல் சந்திப்பே எம்மிருவருக்குள்ளும் தர்க்கமேற்படத் தக்கதாயிருந்தது அந்தத் தர்க்கம் ஒருவருக்கொருவர் அதிருப்தியோடு கலைய வேண்டியதானாலும் பிறகு அடிக்கடி பொது இடங்களில் இருவரும் சந்திக்க ஏற்பட்டதனாலும் ஜாதி மத சாஸ்திர சம்பந்தமான அபிப்பிராய ஒற்றுமையி னாலும் இருவருக்கும் அதிக சிநேகமாகி ஒன்றிரண்டு வருஷங்களுக்குள் ஈரோட்டிற்கு வந்தால், நம் வீட்டிற்கே வரும்படியான நிலைமையும், நெருங்கிய சிநேகமும் ஏற்பட்டு விட்டது.

பிறகு காலம் நேரமில்லாமல் எப்போது பார்த்தாலும் இந்த விஷயங்களிலேயே அதிக நேரம் செலவழிக்க நேர்ந்தது. 15, 20 வருஷத்திற்கு முன் ஒரு சமயம் ஏனம்பள்ளி ஜமீன்தார் கல்யாணத்திற்கு நாங்கள் இருவரும் சென்றிருக்கும்போது, சாப்பாட்டுப் பந்தியில் பரிமாறின பார்ப்பனன் ஒருவனைத் தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கேட்கும்போது. அவன் நம்மிடம் கீழே இருந்த டம்ளரைக் கையில் எடுத்தான். உடளே பக்கத்திலிருந்த மற்றொரு பார்ப்பனச் சமையல்காரன் இந்தப் பார்ப் பானைப் பார்த்து, என்னடா மடையா? சூத்திரன் குடித்த டம்ளரைக் கையில் தொட்டு எடுத்து விட்டாய்’ என்று கோபமாகப் பேசினான். உடனே, கைவல்ய சுவாமியார் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர் எழுந்து எச்சில் கையா லேயே அந்தப் பார்ப்பனனை ஓர் அறை செவுளில் அறைந்து, ‘யாரடா சூத்திரன்?” என்று கேட்டார். அப் போது ஒரு சிறு கலகமாகிப் பிறகு அந்தப் பார்ப்பனன் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான். இந்த மாதிரி இன்னும் பல சம்பவங்களில் நாங்கள் கலந்திருந்ததுண்டு.

மற்றும் சுவாமியாரவர்கள் எப்போது பார்த்தாலும் தேர்த் திருவிழா, கோயில் செலவு, விக்கிரக பூசை, சமுதாய் வாழ்க்கையில் உள்ள பல சடங்குகள் ஆகிய இவைகளே இந்த நாட்டுக்குப் பெரும் க்ஷயரோகம் போன்ற வியாதி என்று சதா சொல்லி வருவார் பார்ப்பனியச் சடங்குகளின் புரட்டுகளைச் சிறிதும் தாட்சண்யமில்லாமல் எப்பேர்ப்பட்டவர்களுடனும் தர்க்க ரீதியாய் எடுத்துச் சொல்லிக் கண்டித்து வருவார் – இவ்வளவு செய்தும் இவருக்குப் பொதுமக்களிடம் மதிப்பும், பக்தியும் ஏற்படுவதற்கு முக்கிய காரணம், அவர் தனக்கென்று இடுப்பு வேஷ்டி யைத் தவிர, சாப்பாட்டைத் தவிர, வேறு ஒரு சாதனத்தையும் விரும்பியதுமில்லை வைத்துக் கொண்டிருந்ததுமில்லை ஆதலால், அவரைப் பற்றி யாரும் ஒன்றும் சொல்ல முடியாமற் போயிற்று.
இதுவே அவரைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்த சேதிகளா கும். மற்றப்படி அவர் எழுதி வந்த சாஸ்திர ஆராய்ச்சி சம்பந்தமான விஷயங்களை நாம் வெளிப்படுத்தி வந்ததற்குக் காரணம் என்னவென்றால், நாம் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியில் நம்மால் பேசப்பட்டும். எழுதப் பட்டும் வரும் விஷயங்கள் எல்லாம் சற்று ஏறக்குறைய நமது சொந்த அனுபவமும் பொது பகுத்தறிவுக்குட் பட்டவையுமாகவே இருப்பதால், அவை முழுதும் யுக்தி அனுபவக்காரர்களுக்குப் போதியதாகவோ, அல்லது விவரிக்கக் கூடியதாகவோ இருந்தாலும் வேதம், சாஸ்திரம், சுருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்கள் என்பவைகளைப் பிரமாதமாய் எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்ற மக்களுக்கும், அதில் ஊறிப் பிழைக்கின்ற மக்களுக்கும், அதன் மூலமா கவும் உண்மை வெளியாகட்டும் என்கின்ற எண்ணத்தின் பேரிலேயே புராண, சாஸ்திர, இதிகாசங்களிலுள்ள விஷயங்களையும் வெளியாக்கி, அந்த முறையிலும் நமது கொள்கைகளை மெய்ப்பிக்க இவற்றை உபயோ கப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்கின்ற ஆசை கொண்டே அவற்றை வெளியிட்டு வந்தோம். சுவாமியார் அவர்களும் அந்தக் கருத்தின்மீதே எழுதி வந்தார்.
இப்போது அவைகளைத் தொகுத்துத் தொகுத்துச் சிறுசிறு புத்தகங்களாக ஆக்கி வெளியிட்டால், பிற்காலத் திற்கு ஒரு ஆதாரமாயிருக்கலாமென்கிற எண்ணத்தின் மீதே தொகுத்துப் புத்தகமாக ஆக்கி, கைவல்யம் அல்லது கலைக்கியானம் (இப்பொழுது கலைக்கியானம் அல்லது கைவல்ய சாமியார் கட்டுரை என்று திருத்தி யிருக்கிறது) என்று பெயர் கொடுத்து வரிசையாய் வெளி யிட உத்தேசித்துள்ளோம். இதில் அவரது பாஷையானது சற்று நீண்ட வாக்கியங்களாயிருக்கலாம். ஆனால், பின்னால் வரவர படிப்பவர்களுக்குச் சுலபமாய் விளங் கும் என்பதோடு, பாஷையும் மிகத் தெளிவாக இருக்கு மென்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன்.”

ஈரோடு, ஈ.வெ. ராமசாமி
7.12.1936

(இது 6-1-1931இல் வெளியிட்ட கைவல்யம் அல்லது கலைக்கியானம் என்னும் இப்புத்தகத்தின் முதற்பாகத்திற்கு தந்தை பெரியார் அவர்கள் எழுதிய முகவுரையாகும்.)
சாமி கைவல்யம் அவர்கள் சுயமரியாதை இயக்கத் தைத் தந்தை பெரியார் அமைத்தபோது, அதன் சிந்தனை ஊற்றாகவும் பெரியார் என்ற ஜீவநதியில் கலந்த முக்கொம்பு போன்ற மூதறிஞர்களில் முக் கியமானவரும் ஆவார்.

கைவல்யம் அல்லது கலைக்கியனம் என்ற பிரபல தத்துவங்களினைக் கரைத்துக் குடித்து சிக்கலான அதன் தத்துவாதாரத்தை எளிமையாக விளங்கிய காரணத்தால், இவரது இயற் பெயர் மறைந்து கைவல் யமாகவே மக்களால் அறியப்பட்டவர்; அழைக்கப் பட்டவர்.

தந்தை பெரியாருக்கு உள்ள கொள்கைப் பயனாளி – சுயமரியாதை இயக்கத்தை செப்பனிட்ட கட்டட எழிற் கலைஞர்களில் முதற்வரிசைத் தத்துவவாளர்! போதகாசிரியர்!
பச்சை அட்டைக் குடிஅரசின் காலத்தை வென்ற கருத்துப் பேழைகளில் அதன் அணிமணிகளில் முதன்மையானவர்!

ஈரோடு கச்சேரி வீதி ‘குடிஅரசு’ அவலுலகத்தின் முன்புறத் திண்ணையில், நரைத்த தாடியுடன், ஒரு வேட்டி, வெள்ளை ஜிப்பா போன்ற சட்டை- கணக்குப் பிள்ளை கீழே அமர்ந்து எழுதுவதை – ஈரோட்டு பயிற்சிப் பாசறை திராவிட மாணவர்களாகிய நாங்கள் கண்டு மரியாதை செலுத்திய பேறு பெற்றவர்கள்.

பெரியாரைத் துணை கொண்டவர் என்பதுடன் தந்தை பெரியாருக்கும் துணையாக நின்றவர்; வென்றவர்!

1949இல் தந்தை பெரியார் – அன்னை மணியம் மையார் “திருமண ஏற்பாட்டினை”க் குறைக் கூறியவர் களுக்கு இவர் தந்த விளக்கம் ஆணித்தரமானது என்பதுடன் கழக வரலாற்றின் முக்கிய ஆவணங்களில் ஒன்று என்ற தனித் தகுதியைப் பெற்றதுமாகும்!

தளபதி அழகிரி, பூவாளூர் பொன்னம்பலனார், அறிஞர் அண்ணா, பழையக்கோட்டை பட்டயக்காரர் தளபதி அர்ஜூனன், குருசாமி, ஈ.வி.கே.சம்பத், கலைஞர், நாவலர் போன்ற பலரும் அவரிடம் உரையாடிய அரிய வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள்.

இந்த ‘சாமியார்’ குடும்ப சாமியார்தான். துறந்து ‘குடிஅரசு’ குருகுலத்தில் கண்காணிப்பாளராக கருத்தளிக்கும் விருந்தாளியாகவும், தமது இறுதிக் காலத்தை முடித்தவர் என்ற தனிப் பெருமைக்குரியவர்.

கோவை – சத்தியமங்கலத்திற்கு அருகில் உள்ள தூக்கநாயக்கன் பாளையத்தில் உள்ள குடும்பத்தில் இவரது அருமை மகன் நம் நினைவிற்குரிய வாதத் திறமைமிக்க நகைச்சுவையாளரான ‘உ.க.’ என்ற உ.கந்தசாமி அவர்கள். திராவிட இயக்க பிரச்சார பீரங்கி திவாகர் கைவல்யம் போன்ற விழுதுகள் உண்டு!
கைவல்யம் அவர்களது பெயரில்தான் திருச்சியில் பெரியார் நூற்றாண்டு கல்வி வளாகத்தில், முதலில் தொடங்கப் பெற்ற சாமி கைவல்யம் முதியோர் (காப்பு) இல்லம் சிறப்பாக இன்றும் இயங்குகிறது.

சுயமரியாதை இயக்க நூற்றாண்டு துவங்கவிருக்கும் இக்காலகட்டத்தில், கைவல்யத்தின் கலங்கரை வெளிச்சத்தை நினைவூட்டி அவரது அருங்கருத்தியல் திராவிடர் இயக்கப் பாடங்களாக இன்று அனை வருக்கும் வழிகாட்டட்டும். வாழ்க கைவல்யம்!

கி.வீரமணி
தலைவர், 
திராவிடர் கழகம்

இன்று (22.04.1946) திராவிடர் கழகக் கொடி உருவாக்கம்

இன்று பிறந்த நாள் (11.4.1827 – 28.11.1890) இந்தியாவின் மூத்த சமூகப் புரட்சியாளர் ஜோதிராவ் பூலே



விடுதலை நாளேடு
Published April 11, 2024

“கல்விக் குறைவால், அறிவு சீரழிந்தது;
அறிவுக் குறைவால், நல்லொழுக்கம் அழுகியது;
நல்லொழுக்கக் குறைவால், முன்னேற்றம் நின்று போனது;
முன்னேற்றம் நின்றுபோனதால், செல்வம் மறைந்தது;
செல்வக்குறைவினால், சூத்திரர்கள் அழிந்தனர்;
கல்லாமையிலிருந்தே அனைத்துத் துயரங்களும்
ஊற்றெடுக்கின்றன”

– ஜோதி ராவ் பூலே

“Without education, wisdom was lost;
without wisdom, morals were lost;
without morals, development was lost;
without development, wealth was lost;
without wealth, the Shudras were ruined;
so much has happened through lack of education.”

– Jyotirao Phule

இந்தியாவில் கல்வி கற்க வாய்ப்பு இருந்தாலும் சமூகத்தில் படிக்க முடியாது. அப்படியிருந்த சூழலை மாற்றியமைக்க பல ஒப்பற்ற தலைவர்கள் போராடினார்கள். அதில் முதன்மையான தலைவராக ஜோதிராவ் பூலே அவர்களைச் சொல்லலாம். ஏப்ரல் 11 அவரின் பிறந்த நாள்.

ஏதோ ஒரு குடும்பத்தில் இருக்கும் ஒரு நபரிடம் “உங் களை யார் படிக்க வைத்தது” என்று கேட்டால், “என் பெற்றோர்” என்று பதில் வரும் அதைப் பின்னோக்கி! பின் னோக்கி! கேட்டுக் கொண்டே போனால் அந்தந்த குடும்பத் திற்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பொறுத்து ஒரு புள்ளிக்கு மேல் பதில் இல்லாமல் நின்று விடும். ஆங்கிலேயர் வருவதற்கு முன்பு இங்கு நிலவி வந்த கல்வி முறை, வேதக்கல்வி, திண்ணைக்கல்வி முறைகள் என்று ஒரு குறிப்பிட்ட ஆதிக்க சமூகத்தினருக்கு மட்டுமே வழங்கி வந்தது.

ஜோதி ராவ் பூலே 1827ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 11ஆம் நாள் கோவிந்த்ராவ், சிம்பாய் இணையருக்கு மூன்றாவது மகனாகப் பிறந்தார். ‘சுடர் ஒளி’ என்ற பொருளில் ஜோதி என இவருக்குப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. அந்த சுடர் ஒளிதான் ஒடுக்குமுறை என்னும் இருளினை எதிர்த்து, மாந்தர் உள்ளத்தில் மண்டிக் கிடக்கும் அறியாமை இருளை நீக்கி, அறிவு வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும்

கல்வியை அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைப் பரப்பியது.
இந்திய சமூகத்தில் குரு சிஷ்யன் முறை என்னும் குலக் கல்வி முறையே கல்வியாக இருந்தது. தச்சனின் மகன் தச்சனாக இருக்க வேண்டும் என அக்காலத்தின் நடை முறையைப் போலவே, தோட்டக்காரனின் மகனான ஜோதி ராவ் பூலே பள்ளிப் படிப்பை முடித்தவுடன் தோட்டக் காரனாகவே வருவான் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், ஜோதி ராவ் பூலே மற்றவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுபவரல்ல; அவரே ஒரு வழிகாட்டியானார்.மக்களின் நல்வாழ்வும், அவர் களுக்கு ஊழியம் புரியவேண்டுமென்ற உணர்வும் அவரது சிந்தனையில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

கல்வி கற்றுக்கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண் டிருந்தார். தேர்வுகளில் அதிகம் மதிப்பெண்கள் பெற்றார்; தன் சக மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களின் நன்மதிப்பையும், பாராட்டையும் பெற்றார். ஸ்காட்டிஸ் பிரிட்டிஷ் மிஷன் நடத்தி வந்த பள்ளியிலும், புத்வர் அரசுப் பள்ளியிலும் பள்ளிப் படிப்பை முடித்தார். ஜோதி ராவ் பூலே இளமையில் சிவாஜி, ஜார்ஜ் வாசிங்டன் போன்றவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படித்தார். அவர்களின் துணிச்சல், நாட்டுப் பற்று, உயர்ந்த குறிக்கோள் இவரது மனதில் பதிந்தது. தாய் நாட்டின் விடுதலைக்கு அவர்களைப் போலவே ஈடுபடத் தூண்டியது. மேலும், தாமஸ் பெயினின் படைப்பான ‘மனித உரிமைகள்’- என்ற புத்தகம் ஜோதி ராவ் பூலேயின் சிந்தனையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அறியாமையில் உழன்று கிடந்த சக குடிமக்களை முன்னேற்றத் துடித்தார். காலம் கடந்துபோன மூட நம்பிக்கைகளுக்கு, அடிமைகளாக இருந்து வந்த அவர்களை எழுச்சிக் கொள்ளத் தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்.

அவர் போராட்டத்தை தொடங்கிய காலகட்டம் என்பது பெண் கல்வி என்பது நெருப்பாற்றில் நீந்துவது போல. ஆதிக்க சமூகத்துக்கு மட்டுமே கல்வி என்றாலும் அதிலும் ஆண்களுக்கு மட்டுமே அந்த உரிமை. பெண்களுக்கு கிடையாது என்ற நிலை. ஆனால் அக்கல்வி முறையும் மூட நம்பிக்கையும் பிற்போக்குத் தனங்களையும் உயர்த்திப் பிடிக்கும் கல்வி முறையாகவே இருந்தது. பெண் கல்வியைப் பொறுத்த வரையில் 2000 ஆண்டு வரலாறு என்று எடுத்துப் பேசினால் மிகையாகத் தெரிந்தால், 18ஆம் நூற்றாண்டை எடுத்துக் கொண்டாலே அது பெண் பிள்ளை நரபலிகள், உடன்கட்டை ஏறுதல், இளம் வயதில் விதவை என்ற நிலையே இருந்தது.

1832ஆம் ஆண்டு ஆங்கில கல்வி முறை வந்தது. அதிலிருந்து 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 400 பேர் கொண்ட கிராமத்தில் 18 ஆண்கள் கல்வி கற்றனர் என்று புள்ளி விவரம் சொன்னது. அதிலும் ஒருவர்கூட பெண்கள் கிடையாது. இந்து குலக்கல்வியின் தாக்கமும் , இஸ்லாமிய மதராசக்களின் தாக்கமும் ஆங்கில கல்வி முறை வந்த பின்னரும் பெண் களை இரும்புச் சங்கிலி போட்டு வீட்டில் அடைத்தது. ஆனால் அந்த அடிமை சங்கிலியை தனது மனைவிக்குக் கல்வி போதித்து – உடைத்தெறிந்தார் ஜோதிராவ் பூலே. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஆசிரியை ஆனார் `சாவித்திரிபாய் பூலே”.

தான் பெற்ற கல்வியின் பயன் அது எதற்குப் பயன்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்துத் தான் இருக்கிறது. அதை இந்த இணையர் உணர்ந்து பள்ளிக்கூடங்களைத் தொடங்கினர். ஆனால், இந்த சமூகம் அவர் ஆசிரியை பணியை நிம்மதி யாகச் செய்துவிட அனுமதிக்கவில்லை. அவர் காலைப் பொழுதில் பள்ளிக்கு நடந்து வருகையில் சாணியை, அழுகிய முட்டையை, மனித மலத்தைக் கரைத்து ஊற்றியது. அதற்காக ஒரு மாற்றுச் சேலையை எப்போதும் வைத்திருந்தார். பள்ளி வந்தவுடன் அதை மாற்றி தனது பணியைத் தினமும் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தார்.இந்த எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் உற்ற துணையாக நின்றவர் மகாத்மா பூலே.

நெருப்பாற்றைச் சற்றே நீந்திக் கடந்தவர்கள் 200 பள்ளிகளைத் திறந்தனர். `balhatya pratibandhak எனக் கைவிடப்பட்ட பெண்களுக்காக இல்லம் ஒன்றையும் நடத் தினார். பெண் சிசுக்கொலைக்கு எதிராக இல்லம் தொடங்கி அதற்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்தார்கள் .1882ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட பெண் விடுதலை பற்றிய தவறான கருத்து களைக் கொண்ட ஆய்வுக் கட்டுரையான, `ஸ்திரீ புருஷ் துலானா’ என்பதை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்த ஒரே தலைவர் ஜோதி ராவ் பூலே ஆவார்.

ஆதிக்க ஜாதி ஆண்களால் வன்கொடுமை செய்யப்பட்ட பெண்களுக்காகவும், இளம் வயதில் வயதானவர்களுக்கு மணமுடிக்கப்பட்ட கணவனை இழந்த பெண்களுக்காகவும் தனியாக பள்ளியைத் தொடங்கினார். ஏட்டுக்கல்வியை தாண்டி கைவினைப் பொருட்கள், ஓவியம், தையல் என்று பன்முகத் திறமைகளை கற்றுத்தந்தார். இதைப் பொறுத்து கொள்ள முடியாமல் பல பொய் வழக்குகள் அவர் மேல் தொடரப்பட்டது. அதை தன் மனைவி சாவித்திரி பாய் பூலேயோடு இணைந்து வென்றெடுத்தார்.

“எல்லோரும் சமம்” என்ற அண்ணல் அம்பேத்கருக்கு வழிகாட்டியாக வாழ்ந்து காட்டினார். ஒரு பெண்ணாக இன்று பொறியாளராகவோ , மருத்துவராகவோ, ஏதோ ஒரு துறை யில் படித்து முன்னுக்கு வந்த பெண்ணாக நீங்கள் இருக் கிறீர்கள் என்றால் அதற்கு காரணம் ஜோதிராவ் பூலே . பஞ்மர்களுக்கும் கீழானவள் பெண் என்னும் நிலை இருந்த காலகட்டத்தில் அதற்கு எதிராக போராடி கல்வி பயின்று, பள்ளி தொடங்கி, தனது வாழ்நாளயே அர்ப்பணித்த ஜோதிராவ் பூலே – இருளை விலக்கி அறிவாயுதம் ஏந்த வைத்த பேரொளி!

சமூகப் புரட்சியாளர் சாகு மகாராஜ்: நினைவு நாள் (6.5.1922)



விடுதலை ஞாயிறு மலர்
Published May 13, 2023

சரவணா

மராட்டிய மாநிலத்தில் மூன்றாம் சிவாஜி என்பவருக்கு ஆண் வாரிசு இல்லாமல் போகவே, அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆளுநர் அப்பா சாகிப் காத்தே என்பவரின் மகன் யசுவந்த ராவ் என்ற 10 வயது சிறுவனைத் தத்து எடுத்து அரசரின் வாரிசாக அறிவித்தனர், அரச குடும்பத்தினர்.

26.7.1874இல் கோல்காப்பூரில் பிறந்த யசுவந்த ராவிற்கு 17.3.1884-இல் கோல்காப்பூர் அரண்மனையில் முடிசூட்டு விழா நடந்த போது அரண்மனை இராணிகள் இவருக்கு ‘சாகு மகாராஜ்’ என்ற பட்டத்தை அளித்தனர். இதை ஆங்கில அரசும் ஏற்றுக் கொண்டது. ஆனால் திலகர் மட்டும் இதைக் கடுமையாக எதிர்த்து வழக்குத் தொடுத்தார். பத்தொன்பது குண்டுகள் முழங்க 10 வயது சிறுவனான சாகு கோல்காப்பூர் அரச சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தார். இவர் சிறுவயதாக இருக்கவே அரசாங்க நிர்வாகத்தை ஒரு குழுவினரே வழி நடத்தினர்.

1894 ஏப்ரல் 24-ஆம் நாள் சாகு, நிர்வாகக் குழுவினரிடமிருந்த அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் தாமே ஏற்றுக் கொண்டார். 1895 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 1-ஆம் தேதி சாகு தன்னுடைய அரசின் உயர் அலுவலராக பாஸ்கர் விதோஜி ஜதாவ் என்ற எம்.ஏ. படித்த பார்ப்பனரல்லாத இளைஞரை நியமித்தார். இதைப் பார்ப்பனர்கள் கடுமையாக எதிர்த்தனர்.

1899 -ஆம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதத்தில் புனித நீராடலுக்காக சாகு ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றார். அங்கே இவருக்குச் சடங்கு செய்ய வந்த பார்ப்பனன், சாகுவிற்கு வேத மந்திரம் ஓதாமல் புராண மந்திரங்களை ஓதினான். சாகுவுடன் வந்த ராஜாராம் சாஸ்திரி என்பவர் இதை சாகுவிற்குத் தெரிவித்தார்.

சாகு உடனே அந்தப் பார்ப்பனனை நோக்கி, “ஏன் அவ்வாறு செய்தாய்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த பார்ப்பனன், “நீ சூத்திரன்; எனவேதான் வேத மந்திரம் ஓதாமல் புராண மந்திரம் ஓதினேன்” என்றான். சாகுவும் அவர் சகோதரரும் தாங்கள் சத்திரியர் என்று கூறியும் அந்தப் பார்ப்பான் அதை ஏற்க மறுத்தான்.

வழக்கம்போல் ஆண்டுதோறும் அரண்மனையில் நடைபெறும் இறந்தவர்களை மகிழ்வூட்டும் சடங்கிற்கு (திதி (அ) திவசம்) வரவேண்டிய அரண்மனைப் புரோகிதன் 1901-ஆம் ஆண்டு அச்சடங்கிற்கு வரமறுத்தான். அக்டோபர் 7-ஆம் தேதி சாகு அந்த புரோகிதனை தொடர்ந்து பணியில் ஈடுபடுமாறு உத்தரவிட்டார். ஆனால் அவன் பணியவில்லை.

அந்த நேரத்தில் நாராயணதத் என்ற பார்ப்பனன் மராத்தியர்களின் இல்லங்களில் வேத மந்திரம் ஓதி, சடங்குகளைச் செய்து வந்தான். எனவே மற்ற பார்ப்பனர்கள் அவனை ஜாதி விலக்கம் செய்தனர். ஜாதி விலக்கம் செய்யப்பட்டவன் கோவில் பூசை செய்தால் கடவுள் சிலை தீட்டுப் பட்டுவிடும், எனவே அவனை பூசை செய்வதிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என 14 பார்ப்பனர்கள் சாகுவிடம் கோரிக்கை விண்ணப்பம் கொடுத்தனர். சாகு அவற்றைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

சாகுவின் அரண்மனைப் புரோகிதர், சிவாஜி முதல் சாகுவரை, இவர்களில் யாருமே சத்திரியரல்ல என்று தெரிவித்தார். சாகுவிற்கு வேத மந்திரம் ஓதப்பட வேண்டுமானால், சங்கேஸ்வரில் உள்ள சங்கராச்சாரியாரிடம் அனுமதி வாங்கி வரும்படிக் கூறி விட்டான். சாகுவிற்கு வேதமந்திரம் ஓதுவதா இல்லையா என்பதைக் கண்டறிய ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது. இரண்டு நீதிபதிகளும் அரண்மனைப் புரோகிதரும் அக்குழுவின் உறுப்பினர்களாக இருந்தனர்.

1902 -ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16-ஆம் நாள் அக் குழு சாகுவிற்கு வேதமந்திரம் ஓதப்படலாம் என்று தீர்ப்பளித்தது. அக்குழுவில் உறுப்பினராக இருந்த புரோகிதன் எதையும் கூறாமல் இருந்தான். அக்குழு தீர்ப்பளித்த பிறகும் அரண்மனைப் புரோகிதப் பார்ப்பான் ராஜாபடே என்பவன் திலகருடன் சேர்ந்து கொண்டு, சாகுவிற்கு வேத மந்திரம் ஓத மறுத்துவிட்டான்.

எனவே சாகு அரண்மனைப் புரோகிதப் பார்ப்பானை 6.5.1902இல் வேலையிலிருந்து நீக்கினார். அது மட்டுமல்லாமல், அவனுக்கு இனாமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த நிலங்களை அரசுடைமையாக்கினார். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த நீதிபதிக்கு இணையான அதிகாரத்தையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டார்.

சாகுவின் காலத்தில் 1901 -ஆம் ஆண்டு முதல் அரசின் உதவியுடன் இயங்கிய விடுதியுடன் இணைந்த கல்லூரி ஒன்று கோல்காப்பூரில் இருந்தது. தொடர்ந்து 10 ஆண்டுகளாகப் பார்ப்பனரல்லாத மாணவர்கள் ஒருவர்கூட அதில் சேர்க்கப்படவில்லை. எனவே 1911-இல் சாகு அந்த கல்லூரியையும் விடுதியையும் மூடிவிட்டார்.

1901-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18-இல் சாகு பார்ப்பனரல்லாதாருக்கு என ஒரு மாணவர் விடுதியை நிறுவினார். அதில் தங்கிப் பயிலும் மாணவர்களுக்குக் கல்வி உதவித்தொகையும் கொடுக்கப்பட்டது. சாகுவின் காலத்தில் இதைப்போல் 300 விடுதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன.

ஏழாம் எட்வர்டு மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவிற்காக, சாகு 1902 -ஆம் ஆண்டு சூன் 2-ஆம் நாள் இலண்டன் போய்ச் சேர்ந்தார். அங்கிருந்தபோதுதான் சாகு பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பில் 50% இடங்களை ஒதுக்கி உத்தரவிட்டார். 1902-ஆம் ஆண்டு சூலை 26 ஆம் நாள் அவருடைய அரசின் சிறப்பிதழில் (State Gazette of july26 1902)  இவ்வுத்தரவு வெளியிடப்பட்டது.

அவ்வுத்தரவின் அடிப்படையில் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் 50% க்கு ஒருவர் குறைவாக இருந்தால்கூட, அடுத்தமுறை தேர்வு செய்யும்போது அந்த இடத்தையும் பிற்படுத்தப்பட்டவரைக் கொண்டு நிரப்ப வேண்டும்; அதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று தெளிவு படுத்தினார் சாகு மகாராசா. பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் யார் என்பதைப் பின் கண்டவாறு தெளிவுப்படுத்தினார் (பார்ப்பனர்கள், பிரபுக்கள், பார்சிகள் தவிர்த்த மற்றவர்கள்).

சாகு பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு 50% இட ஒதுக்கீடு கொடுத்த உடனேயே, அதை மிகவும் வன்மையாகக் கண்டித்தவர் திலகர். தகுதி, திறமை என்ற வார்த்தைகளை திலகர் அப்போதே பயன்படுத்தினார். ‘கேசரி’ ஏட்டில் சாகுவின் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையை வன்மையாகக் கண்டித்து எழுதினார். இலண்டன் சென்று திரும்பி வந்த சாகுவின் வரவேற்பு விழாக் கூட்டத்திற்கு ஒரு பார்ப்பனர் கூட வரவில்லை .

கோல்காப்பூர் ஆளுகைக்குட்பட்ட சங்கேவர் என்ற இடத்தில் சங்கரமடம் ஒன்று இருந்தது. அதில் சங்கராச்சாரியாக இருந்த வித்யா சங்கர் பாரதி என்ற பார்ப்பான், சங்கர மடத்திலுள்ள விலையுயர்ந்த, பொன், வெள்ளி, பட்டு போன்ற பொருட்களையும், சங்கர மடத்திற்குச் சொந்தமான நிலங்களையும் விற்று, அந்தப் பணத்தையெல்லாம் தன்னுடைய பிள்ளைகளுக்கும் சகோதரர்களுக்கும் கொடுத்து வந்தார். இது சாகுவிற்குத் தெரிய வந்தது. எனவே சாகு 1903-ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு மாதத்தில் சங்கர மடத்தின் சொத்துக்களை அரசுடைமையாக்கினார்.

1903 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் சங்கராச்சாரியின் பதவியைப் பிடுங்கி, சங்கராச்சாரிக்கு இருந்த மத அதிகாரத்தையும் அறவே நீக்கி அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராக்கினார்.

சாகுவால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட சங்கராச்சாரி மகாராட்டிரம் முழுவதும் சுற்றித் தனக்கு ஆதரவு திரட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவன் பூனா சென்றிருந்தபோது, பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த அந்த சங்கராச்சாரியின் பல்லக்கை திலகர் தானே சுமந்து சென்று அவனுக்கு ஆதரவு திரட்டினார். பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட சங்கராச்சாரி எங்கெங்கோ சுற்றி அலைந்து ஆதரவு திரட்டியும் பலன் இல்லாமல் இரண்டரை ஆண்டுகள் கழித்து வந்து சாகுவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான்.

சாகுவின் வம்சமான போஸ்லே சத்திரிய வமிசம் என்றும், சாகுவிற்கு வேதமந்திரம் ஓதப்பட வேண்டும் என்றும் அறிவித்தான். இனி நான் தவறு செய்ய மாட்டேன் என்று உறுதிமொழியும் கொடுத்தான்.

எனவே சாகு 1905 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 10-ஆம் தேதி சங்கர மடத்தின் சொத்துக்களை மீண்டும் அந்தப் பழைய சங்கராச்சாரி வித்யா சங்கர் பாரதி என்பவனிடம் ஒப்படைத்தார். சாகுவால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட அரண்மனைப் புரோகிதப் பார்ப்பான் ராஜாபடே என்பவன் தன்னுடைய பதவி நீக்கம் செல்லாது என பம்பாய் உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்திருந்தான். அவ்வழக்கிலும் சாகுவிற்குச் சாதகமாகவே தீர்ப்பு கிட்டியது. எனவே அரண்மனைப் புரோகிதன் இந்திய அரசுக்கு மேல் முறையீட்டு மனுச் செய்தான். 1905 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் அவனுடைய மேல் முறையீட்டு மனு கர்சன் பிரபுவால் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.

அதன் பிறகும் 10 ஆண்டுகள் சுற்றி அலைந்து அந்தப் பார்ப்பான் தனக்கு ஆதரவு திரட்ட முயன்று தோல்வியுற்று, 1916 சூலை மாதம் சாகுவிடம் வந்து தான் செய்த தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான். அவனை மாதச் சம்பளத்திற்கு சாகு மீண்டும் பணியில் அமர்த்தினார். மகாத்மா ஜோதிராவ் புலே அவர்களால் 1873-இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சத்திய சோதக் சமாஜத்திற்கு சாகு உயிரூட்டினார். 1913 – இல் மட்டும் கோல்காப்பூரில் பார்ப்பனரை அழைக்காமல் நடத்தப்பட்ட சடங்கு நிகழ்ச்சிகள் 1513 ஆகும். இதில் திருமணங்கள் 266 ஆகும்.

சிவாஜியின் பரம்பரை என்றாலே முசுலிம்களின் விரோதிகள் என்று செய்தி பரப்பப்படுகிறது. ஆனால் உண்மை அப்படி அல்ல. சாகு 1906 நவம்பர் 15 -இல் தொடங்கப்பட்ட ‘முகமதியர் கல்வி அறக்கட்டளையின்’ முதல் தலைவராக இருந்து, அந்த அறக்கட்டளையின் மூலம் மாணவர் விடுதி கட்ட நிலமும் அதற்கு மானியமும் அளித்தார். 1917 -ஆம் ஆண்டு சூலை 25 முதல் கட்டாய இலவசக் கல்வியை சாகு அறிமுகப்படுத்தினார். இந்தியாவிலேயே கட்டாய இலவசக் கல்வியை அமல்படுத்திய ஒரே சிற்றரசர் இவரே ஆவார். கோயில் நிலங்களைக் கடவுளின் பேரால் பார்ப்பனர்கள் கொள்ளையடிப்பதைத் தடுக்க, கோயில் நிர்வாகத்தையும், கோயில் நிலங்களையும், அரசாங்கமே நேரடியாக நிர்வகிக்க 1917 சூலை 9-இல் ஆணை பிறப்பித்தார். இதனால் பார்ப்பனர்களுக்கு இவர்மீது மேலும் ஆத்திரம் ஏற்பட்டது.

விதவைகள் திருமணம் செய்து கொள்ள 1917 சூலையில் சாகு சட்டம் கொண்டு வந்தார். கணவன்மார்களின் கொடுமைகளிலிருந்து விடுபட இந்துப் பெண்கள் எளிமையான முறையில் விவாகரத்துச் செய்து கொள்ள 1919 -ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 2-ஆம் தேதி சட்டம் கொண்டு வந்தார். இந்தியாவிலேயே முதன் முதலாக இவர்தான் இந்தச் சட்டம் கொண்டு வந்தவர் ஆவார். ‘பரம்பரை கர்ணம்’ முறையை சாகு 1918 பிப்ரவரியில் ஒழித்தார். 1918 சூலை 17-இல் குற்றப் பரம்பரை முறையை ஒழித்தார்.

1918 ஆகஸ்டு 8-ஆம் தேதியிட்ட ஆணையின் மூலம் வேலை வாய்ப்புக்களில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க வழிவகை செய்தார். தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அடிமைப்படுத்தும் ‘வட்டன்தார்’ (Wattandar) முறையை 18.9.1918 முதல் அடியோடு ஒழித்தார். 1919 சனவரி 1-ஆம் தேதி முதல் மருத்துவத்துறையில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்று சாகு உத்தரவிட்டார்.

1919 சனவரி 15-இல் மீண்டும் ஓர் உத்தரவில் கல்லூரி, உயர்நிலைப்பள்ளி, தொடக்கப் பள்ளி ஆகியவற்றில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டார் மூன்றாவது உத்தரவில் நீதித்துறை, வருவாய்த்துறை, கல்வி, மருத்துவம், உள்ளாட்சி ஆகிய துறைகளில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களைச் சமமாக நடத்த உத்தரவிட்டார். பொதுக் கிணறுகள், பொதுக் கட்டடங்கள், அரசாங்க விடுதிகள் போன்ற இடங்களில் யாரும் தீண்டாமையை அனுசரிக்கக் கூடாது என்று 6.9.1919 – இல் சாகு உத்தரவிட்டார். தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு என்று இருந்த தனிப்பள்ளிகளை மூடினார். எல்லாப் பள்ளிகளிலும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களைக் கட்டாயம் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தார்.

கங்காராம் காம்ப்ளே என்ற தாழ்த்தப்பட்டவர் பொதுக் கிணற்றில் நீர் எடுத்தார் என்பதற்காகத் திருட்டுக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு, மராத்தாக்களால் துன்புறுத்தப்பட்டார். இதைக் கேள்வியுற்ற சாகு, கங்காரம் காம்ப்ளே என்பவரை அடித்தவர்களை வரச்சொல்லி சாட்டையால் அடித்தார். பாதிக்கப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட கங்காராம் காம்ப்ளே என்பவருக்கு உணவு விடுதி நடத்த சாகு பண உதவி செய்தார். அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர். எனவே, அவ்வுணவு விடுதிக்கு யாரும் சரியாக வருவதில்லை. இதைக் கண்ட சாகு அவ்வழியாகப் போகும்போதெல்லாம் குதிரை வண்டியிலிருந்து இறங்கி அந்த உணவு விடுதிக்குச் சென்று தேநீர் அருந்தி விட்டு, மிகவும் சிறப்பாக உள்ளது என்று கூறிச் செல்வார். இதனால் மற்றவர்களும் அவ்வுணவு விடுதிக்குச் செல்லலாயினர்.

டாக்டர் அம்பேத்கர் மூக்நாயக் (ஊமைகளின் தலைவன்) என்ற பத்திரிகையைத் தொடங்க சாகு பணஉதவி செய்தார். 22.3.1920 -இல் டெக்கானில் நடைபெற்ற தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு அம்பேத்கரை மிகவும் புகழ்ந்து பேசினார். “உங்களுடைய பாதுகாவலர் டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒருவர்தான். அவர் பின்னால் நீங்கள் எல்லாம் செல்லவேண்டும், எதிர்காலத்தில் இந்தியாவில் அவர் ஒரு பெரிய தலைவராக வருவார்” என்று சாகு கூறினார். 1920, மே 31, சூன் 1 ஆகிய நாள்களில் நாகபுரியில் நடைபெற்ற அனைத்திந்திய தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டிற்குத் தலைமை தாங்கினார். இம் மாநாட்டில் சாகு பார்ப்பனர்களுக்குச் சரியாக பதிலடி கொடுத்தார். “இவர்கள் என்னை சூத்திரன் என்று கூறுகின்றனர். இனி என்னுடைய இராச்சியத்தில் புரோகித வேலைக்குப் பார்ப்பனர்களுக்குப் பதில், பார்ப்பனர் அல்லாதவர்களையே நியமிப்பேன்” என அறிவித்தார்.

மாநாட்டில் அறிவித்தவாறே, அதை நடைமுறைப்படுத்த, 1920 சூன் 15-இல் ஓர் அரசாணை பிறப்பித்தார். அந்த ஆணையின் படி, பார்ப்பனப் புரோகிதர்கள் அடியோடு நீக்கப்பட்டு, அந்த இடத்திற்குப் பார்ப்பனரல்லாத புரோகிதர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். பார்ப்பனரல்லாதார் வேத ஆகமம் பயில்வதற்கு 29.8.1919 – இல் வேத ஆகமப் பள்ளியைத் தொடங்கினார். 7.7.1920 – இல் 62 மாணவர்கள் அதில் பயின்று வெளியே வந்தனர். இதில் பல ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் பயின்றனர். அவர்கள் அனைவருக்கும் புரோகிதத் தொழில் கொடுக்கப்பட்டது. பார்ப்பன சங்கராச்சாரிக்குப் பதிலாக ‘மராத்திய ஜகத்குரு’ என்று பார்ப்பனரல்லாத ஜாதியைச் சார்ந்த சதாசிவ இலட்சுமணன் பாட்டீல் என்பவரை 1920 அக்டோபர் 12-ஆம் நாள் ‘ஜகத் குருவாக’ நியமித்தார். அவருக்கு மானியமாக ஆண்டுக்கு ரூ.1200 வீதம் அளித்து வந்தார். புதிய ஜகத்குருவிடம் சாகு கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே இடைத்தரகன் இருப்பதை ஒழிக்கும்படிக் கூறினார். கடைசிக் காலகட்டத்தில் சாகு கடவுளுக்கு வழிபாடு தேவையில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

சாத்திரம் என்பது ஏமாற்று என்று குறிப்பிட்டார். வருணாசிரம தருமம் பார்ப்பனர்களின் சுயநலத்தால் வந்தது; அது ஒரு ஏமாற்று என்ற முடிவுக்கு வந்தார். 1920 அக்டோபரில் பம்பாய் உயர்நீதிமன்ற ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி ஒருவரைக் கொண்டு இந்துச் சட்டத்தைத் திருத்தி இயற்றினார். இதனுடைய சிறப்பம்சம், ஜாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஒழித்தல், விவாகரத்தை எளிமைப்படுத்துதல், சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பவை ஆகும்.

1921 டிசம்பர் 21-இல் சாகு, தன் மனைவி இலட்சுமிபாய் மற்றும் உறவினர்கள் அனைவருக்கும் எழுதி, பார்ப்பனப் புரோகிதர்களை நீக்கி மராத்தியப் புரோகிதர்களை அமர்த்திக் கொள்ளும்படி வற்புறுத்தினார். 1922 பிப்ரவரி 13 முதல் 16 வரை டில்லியில் நடைபெற்ற மூன்றாவது அனைத்திந்திய தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டில் சாகு உரையாற்றினார். 30,0000 பேர் அம்மாநாட்டில் கலந்து கொண்டனர்.

சாகு அம்மாநாட்டில் பேசும்போது, “அம்பேத்கர் என்னை விட அதிகம் படித்தவர், அவர் உங்களுக்கு மிகவும் பயன்படக் கூடியவர். நீங்கள் அனைவரும் உங்களுடைய மிகப் பெரும் தலைவராகிய அம்பேத்கர் பின்னால் செல்ல வேண்டும்” என்று கூறினார். டாக்டர் அம்பேத்கரை 4 குதிரை பூட்டிய வண்டியில் தன்னுடன் அமர வைத்து விருந்துக்கு அழைத்துச் சென்ற ஒரே சிற்றரசர் சாகு சத்திரபதியே ஆவார்.

அவர் சாதித்த மிகப் பெரும் சாதனை என்ன? அவர் பதவிப் பொறுப்பை ஏற்ற 1894 -இல் கோல்காப்பூர் அரசின் உயர் அலுவலர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 71. அதில் 60 பேர் பார்ப்பனர்கள். சாகுவின் கடைசிக் காலத்தில் 1922-இல் மொத்த உயர் அலுவலர்களின் எண்ணிக்கை 95 பேர். அதில் 36 பேர் மட்டுமே பார்ப்பனர். சாகுவின் தொடக்க காலத்தில் அந்த இராச்சியத்தில் தனியார் துறையில் உயர் அலுவலர்கள் மொத்தம் 53 பேர். இதில் 46 பேர் பார்ப்பனர்; 7 பேர் பார்ப்பனரல்லாதார். 1922-இல் சாகுவின் கடைசிக் காலத்தில் தனியார் துறையில் இருந்த மொத்த உயர் அலுவலர்கள் 152 பேர். இதில் பார்ப் பனர்கள் 43 பேர். பார்ப்பனரல்லாதார் 109 பேர் ஆகும்.பிற்படுத்தப்பட்டோர் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையில் சாகு உறுதியான நடவடிக்கை எடுத்ததால் இதைச் சாதிக்க முடிந்தது. பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பாதுகாவலனாகவும், சமூகப் புரட்சியாளராகவும் இருந்த சாகு சத்திரபதி, நீரிழிவு நோயின் கொடுமையாலும் ஓயாத அலைச்சல் காரணமாகவும் தன்னுடைய 48-ஆம் வயதிலேயே, 1922 மே மாதம் 6 ஆம் நாள் மறைவுற்றார். அன்னாரின் இறுதிச் சடங்குகள், அவருடைய விருப்பப்படி, பார்ப்பனரல்லாத புரோகிதர்களால் நடத்தப்பட்டன. பார்ப்பனர்கள் முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டனர்.

(தனஞ்செய்கீர் எழுதியுள்ள 

சாகு சத்திரபதி ஆங்கில நூலிலிருந்து)

ஞாயிறு, 25 பிப்ரவரி, 2024

தமிழ் அறிஞர் – பொறியியலாளர் பா.வே.மாணிக்க நாயக்கர் இன்று 153ஆவது பிறந்த நாள் (25.2.1871-25.12.1931)

 


விடுதலை நாளேடு

சிறந்த தமிழ் அறிஞரும், பொறியியலாளருமான பா.வே.மாணிக்க நாயக்கர் (Pa.Ve.Manikka Nayakar) பிறந்த நாள் இன்று (பிப்ரவரி 25). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக் கள் பத்து.

♦ சேலம் மாவட்டம் பாகல் பட்டியில் 1871இல் பிறந்தவர். பள்ளி யில் படிக்கும்போதே கவிபாடும் ஆற்றல் கொண்டிருந்தார். தமிழில் அதிக புலமையும், ஆர்வமும் கொண்டவர். துறவி முனுசாமி நாயுடு உதவியால் சேலம் கல்லூரி யில் சேர்ந்து, பட்டம் பெற்றார்.
♦ சேலம் கல்லூரி முதல்வரின் உதவி யால், சென்னை கிண்டி பொறியி யல் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அங்கு மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவராகத் தேர்ச்சி பெற்று 4 பவுன் தங்கப் பதக்கத்தை பரிசாகப் பெற்றார்.
♦ பொதுப்பணித் துறையில் கட்டுமானப் பொறியாளராக 1896இல் சேர்ந்தார். திருச்சியில் பணி யாற்றியபோது, ஞாயிறுதோறும் புலவர்களை வரவழைத்து இலக்கிய உரையாடல் நிகழ்த்துவார். 1919இல் கூட்டப்பட்ட புலவர்கள் மாநாட்டில், தமிழ் எழுத்துக்களைக் கொண்டு உலகின் அனைத்து மொழிகளில் உள்ள சொற்களையும் எழுத முடி யும் என்று நிரூபித்தார்.
♦ தமிழுக்கென தனிப் பல் கலைக்கழகம் உருவாக வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தியவர். பல நூல்களை எழுதியுள்ளார். தமிழ் வேர்ச் சொற்களில் இருந்து பல அறிவியல் சொற்களை உருவாக்கிப் பயன்படுத்தினார். மறைமலையடி களால் ‘தனித்திறமார் பேரறிஞர்’ என்று பாராட்டு பெற்றவர்.
♦ மு.ராகவையங்காரின் தொல் காப்பிய ஆராய்ச்சி நூலைப் படித்த இவர், அதில் உள்ள சந்தேகங்கள் தொடர்பாக அவருக்கு 4 கடிதங்கள் எழுதினார். அவற்றுக்கு 2 கடிதங்கள் வாயிலாக அவர் பதில் எழுதினார். ந.மு.வேங்கடசாமியிடம் இருந்தும் இவருக்கு 2 பதில் கடிதங்கள் வந் தன. 8 கடிதங்களையும் தொகுத்து ‘தமிழ்வகைத் தொடர் தொல்காப்பிய ஆராய்ச்சி’ என்ற பெயரில் ஒரு நூலாக வெளியிட்டார்.
♦ நாமக்கல் கவிஞரின் ஓவியத் திறமையை அறிந்த இவர், அவரை டில்லிக்கு அழைத்துச் சென்று அய்ந் தாம் ஜார்ஜ் மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவில் கலந்துகொள்ளச் செய் தார். நிகழ்ச்சியை ஓவியமாகத் தீட்டிய கவிஞருக்கு தங்கப் பதக்கம் கிடைத்தது.
♦ ‘செந்தமிழ்ச் செல்வி’ இதழின் ஆசிரியர் குழுவில் அங்கம் வகித் தார். பல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை எழுதினார். ‘தமிழ் உச்சரிப்பு’ என்ற தலைப்பில் தமிழ்நாடு முழுவதும் ஏராளமான சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார். தமிழின் சிறப்பை ஆங்கிலேயர் அறியவேண்டும் என் பதற்காக பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தி லேயே உரையாற்றுவார்.
♦ ‘டார்வினுக்குப் பிறகு அய் ரோப்பியர்கள் கண்டறிந்த பல இயற்கை உண்மைகளை தமிழ் முன்னோர்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டு களுக்கு முன்னரே நன்கு உணர்ந் திருந்தனர்’ என்பது இவரது நம் பிக்கை. ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், தெலுங்கிலும் புலமை பெற்றவர். தையல், தச்சு, ஓவியம், இசையிலும் பயிற்சி பெற்றிருந்ததால், பலரும் இவரை ‘பல்கலைக்கழகம்’ என்ற னர்.
♦ பொறியியல் துறையில் 60-க்கும் மேற்பட்ட கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தியுள்ளார். விலங்கியல், வானியல், நிலவியல் துறைகளிலும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். கான் க்ரீட் பற்றி ஆய்வு மேற்கொண்டார். மேட்டூர் அணைக்கான வரை முறையை அமைத்தவர் என்றும் கூறப்படுகிறது.
♦ அறிவியல் சிந்தனையாளர், கணக்கியல் முறைகளைக் கண்டறிந் தவர், ஒலி நூலாராய்ச்சியில் ஈடு இணையற்றவர் என்றெல்லாம் போற்றப்பட்ட பா.வே.மாணிக்க நாயக்கர் அவர்கள், 60ஆவது வயதில் 1931இல் மறைந்தார்.