அயோத்திதாச பண்டிதர் – 20.5.1845-5.5.1914

2023 பெட்டி செய்திகள் மே-16-31,2023

May 23, 2023உண்மை Unmai

பேராசிரியர் சுப.வீ.

1845ஆம் ஆண்டு சென்னை தேனாம்பேட்டையில், கந்தசாமி என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்தார் அயோத்திதாச பண்டிதர். சிறந்த ஆய்வு நுட்பங்கொண்ட மருத்துவர். தென்னநாட்டில் புத்தம் மறுமலர்ச்சியடையக் காரணமாய் அமைந்தவர். ஜாதி, மதம், தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்கு எதிராய் மிகத் தீவிரமாகப் போராடியவர்.

ஆதிதிராவிடர்கள் தொடக்கத்தில் பவுத்தர்களே என்பதை வரலாற்றுத் தடயங்களோடு உறுதி செய்தவர். அயல்
நாடுகளிலிருந்து வந்தேறிய ஆரியப் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராய் உறுதியுடன் போராடியவர். சென்னை அடையாறு பகுதியில் ‘தியோசபிகல் சொசையிட்டி’யை 1884இல் நிறுவக் காரணமாக அமைந்தவர். தென்னிந்திய சாக்கிய பவுத்த சங்கத்தைச் சென்னையில் நிறுவியவர். இச்சங்கம் பிற்காலத்தில் ‘தென்னிந்திய பவுத்த சங்கம்’’ என்ற பெயரில் செயல்பட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே மீண்டும் பவுத்தத்தைப் பரவச் செய்ய ‘தமிழன்’ என்ற இதழை நடத்தியவர்.

ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்ளவும், அறிவைத் திருடவும், தமிழ் இலக்கியங்களில் அவர்கள் செய்த செருகல்கள், தில்லுமுல்லுகள் எல்லாவற்றையும் சான்று காட்டி வெளிப்படுத்திய மாபெரும் பண்டிதர் இவர்.

‘தமிழன்’ வார இதழில் 1907 முதல் 1914 வரை ஏழாண்டுகள் அயோத்திதாசர் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகள் அவரது புலமையைப் புலப்படுத்தின. அந்தக் காலகட்டத்தில் வெளிவந்த ‘சுதேசமித்திரன்’ ‘இந்தியா’ போன்ற தமிழ் இதழ்கள் வெளியிட்ட கட்டுரைகளுடன் அயோத்திதாசர் எழுதிய கட்டுரைகளை ஒப்பிட்டு நோக்கினால், அவரது கட்டுரைகள் நுட்பமும் திட்பமும் நிறைந்தவை என்பதை அறியலாம். அயோத்திதாச பண்டிதர் 5.5.1914 அன்று மரணம் அடைந்தார்.

– பொ. அறிவன்,
கழனிப்பாக்கம்

அயோத்திதாச பண்டிதர் -தந்தை பெரியார்,

 

அயோத்திதாச பண்டிதர்

2022 மே 16-31 2022

May 26, 2022உண்மைLeave A CommentOn அயோத்திதாச பண்டிதர்

பிறந்த நாள்: 20.5.1845

“காலஞ்சென்ற அயோத்திதாஸ பண்டிதர் அவர்கள், அறிவு விளக்க நூல்களை நாங்கள் எப்படி குறைந்த விலையில் விற்பனை செய்து வருகின்றோமோ, அதுபோலவே குறைந்த விலையில் வழங்கி வந்தார். அயோத்திதாஸ பண்டிதருடன் அப்பாத்துரை அவர்கள் ஈடுபட்டுப் பணியாற்றி வந்திருக்கிறார்கள். இதன் காரணமாக எங்களுக்கு அவருடன் நெருங்கிய நேயம் உண்டாயிற்று.’’
– தந்தை பெரியார், (‘விடுதலை’ 15.5.1961)

 

அயோத்திதாச பண்டிதர் – மஞ்சை வசந்தன்

2023 பெட்டி செய்திகள் மே 1-15,2023

May 3, 2023உண்மை Unm

1845 ஆம் ஆண்டு சென்னை தேனாம்பேட்டையில், தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் கந்தசாமி என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்த அயோத்திதாசர், தேர்ந்த சிறந்த ஆய்வுநுட்பங் கொண்ட மருத்துவர். தென்னகத்தில் புத்தம் மறுமலர்ச்சியடைய காரணமாய் அமைந்தவர். மனித விரோத ஜாதி, மதம், தீண்டாமை இவற்றிற்கு எதிராய் மிகத் தீவிரமாய்ப் போராடியவர். அவர் நடத்திய போர் அறிவு சார்ந்தது. தனது புலமையினால், ஆய்வு நுட்பத்தினால் உண்மைகளைக் கொண்டு வந்து, எதிரிகளின் சூழ்ச்சியை வீழ்த்தியவர்.

ஆதிதிராவிடர்கள் தொடக்கத்தில் பவுத்தர்களே என்பதை வரலாற்றுத் தடயங்களோடு உறுதி செய்தவர். அயல்நாடுகளிலிருந்து வந்தேறிய ஆரியப் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராய் உறுதியுடன் போராடியவர்.
அமெரிக்க மக்கள் உரிமைப் போராட்ட வீரர் கர்னல் ஹென்றி ஸ்டீல் ஆல்காட் அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர். தீண்டத் தகாதவர்களாய் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட மக்களின் கல்வி மேம்பாட்டிற்காகவும் பாடுபட்டவர். சென்னை அடையாறு பகுதியில் ‘தியோசபிகல் சொசையிட்டி’ யை 1884இல் நிறுவக் காரணமாய் அமைந்தவர்.

1894இல் கர்னல் ஆல்காட் அவர்களுடன் இலங்கை போன்ற பவுத்த நாடுகளுக்குச் சென்று பவுத்த தர்மக்
கொள்கைகளை விளக்கிப் பேருரையாற்றியவர். ‘தென்னிந்திய சாக்கிய பவுத்த சங்கத்தைச் சென்னையில் நிறுவியவர். இந்தச் சங்கம்தான் பிற்காலத்தில் ‘தென்னிந்திய பவுத்த சங்கம்’ என்ற பெயரில் செயல்பட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே மீண்டும் பவுத்தத்தைப் பரவச் செய்ய, ‘தமிழன்’ என்ற இதழை நடத்தினார்.
ஆதிதிராவிடர்கள் பவுத்தர்கள்; அவர்களை இந்துக்களுடன் சேர்த்து ‘சென்செஸ்’ கணக்கெடுக்கக்கூடாது என ஆங்கில அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தார். இவரது கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை அறிந்த ஆங்கில அரசு, 1910ஆம் ஆண்டு ‘சென்செஸ்’ முதல், ஆதிப் பழங்குடியினர் ஒரு ‘தனித் தேசிய இனம்’ என்று கணக்கிடப்பட்டது.

1954-இல் சென்னைக்கு வந்த அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்கள், அயோத்திதாசரின் பவுத்த இலக்கியங்களைத் தேடிச் சேகரித்து, தம்முடன் கொண்டு சென்றார். அம்பேத்கரின் உள்ளத்தில் உயர்ந்த இடத்தை பிடித்தவர் அயோத்திதாசர் என்றால், அவர் பணி எத்தகையது என்பதைக் கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம். பவுத்தம் பற்றிய சிந்தனை அம்பேத்கர் உள்ளத்தில் வேரூன்றவும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்குப் பவுத்தம்தான் தகுந்த பாதுகாப்பிடம் என்பதை அவர் உணரவும் அயோத்திதாசரே காரணமாய் அமைந்தார். ஒடுக்கப்பட்டோரின் உரிமைகள் எங்கு பறிக்கப்படுகிறதோ, எங்கு அவர்கள் இழிவாக, அடிமைகளாக நடத்தப்படுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் தலையிட்டுக் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்திய பெருமை இவரைச் சாரும். பின்னால் வந்த சமூகத் சீர்திருத்தத் தலைவர்களுக்கு இவர் முன்னோடியாகவும் அமைந்தார்.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் கல்வி பெறுவதன் மூலமே தம்மை உயர்த்திக் கொள்ள முடியும் என்பதால், அவர்களின் கல்விக்காகப் பள்ளிகளைத் திறக்கவும், அங்கு பகலுணவு இலவசமாக அளிக்கவும் பின்னால் வந்தவர்கள் செய்த விரைவான நடவடிக்கைகளுக்கு விதையிட்டவர் இவரேயாவார்.

ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்ளவும், அறிவைத் திருடவும், தமிழ் இலக்-கியங்களில் அவர்கள் செய்த செருகல்கள், தில்லுமுல்லுகள் எல்லாவற்றையும் சான்று காட்டி வெளிப்படுத்திய மாபெரும் பண்டிதர் இவர்.எனவேதான் திரு.வி.க. அவர்கள், அயோத்திதாசரை, “நூல் பல கற்ற சால்பினன்’’ என்றும், “வல்லவர் போற்றும் கல்விமான்’’ என்றும், “இல்லறம் என்னும் நல்லறம் ஏற்று விருந்தினரை ஓம்பி இருந்தவன்’’ என்றும், “செந்தமிழ் பூண்ட அந்தணன்’’ என்றும், “பொறுமைக்கோர் உறைவிடம்’’ என்றும் பாராட்டினார்; சிறப்பித்
தார். தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் பிறந்து இந்தச் சிறப்புகளைப் பெற எவ்வளவு கற்றிருக்க வேண்டும். எவ்வளவு எதிர்ப்புகளுக்கும், இடர்பாடு-களுக்கிடையேயும் கற்றிருக்க வேண்டும் என்பதை எண்ணிப் பார்த்தால் நாம் வியப்படைய வேண்டியே வரும். உயர்குடியில் பிறந்த கல்வியாளர்களுக்கு இணையாகவும், ஆய்வுநுட்பத்தில் அறிவாற்றலில் அவர்களுக்கு மேலாகவும் விளங்கினார். தமிழ், ஆங்கிலம், பாலி, சமஸ்கிருதம் ஆகிய மொழிகளைக் கற்றிருந்தார்.

மேலும்,
“ஆகமம் புராணம் இதிகாசம் மறைகோசங்கள்
அத்வைதம் வசிட்டாத்வைதம்
சமண முனிவர்களின் பஞ்சகாவியம் கலைஞானம்
ஆயுர்வேதம் தத்துவம்
யோகநிலை சாத்திரம் சித்தர்நூல் பக்தி நெறி
யுகமோடு பலது மாய்ந்து சிறந்தவர்..’’
என்று அவரைப் பற்றி சிறப்பித்துப் பாடினர்.

பாலி மொழியிலிருந்த திரிபிடகம், வடமொழியில் (சமஸ்கிருதத்தில்) இருந்த வேதங்கள் உபநிடதங்களையும், தமிழில் ஓலைச்சுவடிகளில் இருந்த தொல்காப்பியம், புறநானூறு, திருமந்திரம், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி, சூளாமணி, நல்லாப்பிள்ளை பாரதம், சிவ வாக்கியம், தேவாரம், பெருந்திரட்டு, சிறு திரட்டு, பெருங் குறவஞ்சி, ஏரெழுபது போன்ற இலக்கியங்களையும், திருக்குறள், நாலடியார், திரிகடுகம், அறநெறிச்சாரம், நல்வழி, ஆத்திச்சூடி, கொன்றைவேந்தன், நீதிவெண்பா, மூதுரை போன்ற அற நூல்களையும், பட்டினத்தார், பத்திரிகிரியார், தாயுமானவர், மச்சமுனி, இடைக்காட்டுச் சித்தர், அகப்பேய் சித்தர், கடுவெளி சித்தர் போன்ற துறவியாரின் பாடல்களையும், ஞானத்திரட்டு, ஞானபேதம், ஞானவாசிட்டம், பதஞ்சலியார் ஞானம், சொரூபசாரம், தருக்க கௌமுகி, சிவயோக சாரம் போன்ற சமய நூல்களையும், அரிச்சந்திர புராணம், வாதவூர் புராணம் போன்ற புராணங்களையும் தெளிவாகக் கற்றார். எட்வின் ஆர்னால்டு எழுதிய ‘ஆசியாவின் ஒளி’ என்ற நூலிலிருந்தும் மற்றைய மொழி நூல்களிலிருந்தும் அவர் மேற்கோள்களை எடுத்துக் காட்டி எழுதியது, பேசியது, அவருக்குள்ள படிப்பறிவைக் காட்டியது.

ஆதிக்கவாதிகளான மேல்ஜாதியினருடன் எதிர்த்து மோத இந்த அறிவு அவசியம் என்ற கட்டாயத்தில் எல்லா-வற்றையும், பயின்றார். காரணம் இவர் வன்முறைப் போரை விரும்பாமல், அறிவாயுதம் ஏந்தி எதிரியை வீழ்த்த முடிவு செய்தார்.

“நம்மை நெடுநாளாக ஏமாற்றி வருகிற பிராமணக் கொள்கை மிகத் தந்திரமானது. அதன் லட்சணமோ நம்மைக் கவரும் மந்திரத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளது. அது இருண்ட இந்தியா என்னும் பெரிய மரமாகும். அம்மரத்திற்குக் கடவுள், மதம், வேதம், ஜாதி என்ற நான்கு கிளைகள் உண்டு. அக்கிளைகள் நடுவில் ‘இந்து’ என்னும் கூடு கட்டியுள்ளது.

அக்கூட்டில் மும்மூர்த்தி மதம் என்னும் ‘கல்’ முட்டை இட்டு’, அதை ஆரியப் பார்ப்பனர் என்ற கழுகு அடைகாத்துள்ளது. தன் கல் முட்டையைப் பொன்முட்டை என்று சொல்லி இந்திய மக்களின் மதியை மயக்கி வருதலைக் கண்ணிற் கண்டும், காதாற் கேட்டும், மனதில் உணர்ந்தும் கவலையற்றிருக்கிறோம். ஆராய்ச்சி என்னும் கல்லெறிந்து அந்தக் கழுகைக் துரத்தாமலும், சமதர்மம் என்னும் வாள்கொண்டு மரத்தை வெட்டிக் கூட்டை வீழ்த்தாமலும் பவுத்தம் என்னும் சஞ்சீவியை அக் கல் முட்டைமீது செலுத்தி, முட்டையை உடைத்து உண்மையை அறியாமல் அமைதியாய் இருக்கிறோம்’’ என்று ஆய்வு நுட்பத்தோடும், அறிவுநுட்பத்தோடும், இலக்கிய நயத்தோடும், எளிய எடுத்துக் காட்டோடும் பேசினார்.

– (ஆதாரம்: அயோத்திதாச பண்டிதர் சிந்தனைகள், தொகுதி – 1

மறைந்த அயோத்திதாசர் தந்த சுடரை அணையாமல் காப்போம்!

May 20, 2021 • Viduthalai

 

ஜாதி ஒழிப்பையும், வருணாசிரமப் பாதுகாப்பான பார்ப்பன வைதீக சனாதன மதமான ‘ஹிந்து மதம்' என்று பிற்காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட ஆரிய மதத்தின் பேதங்களை நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தோலுரித்துக் காட்டி திராவிட உணர்வுக்கு முன்னோடி யாகத் திகழ்ந்த பண்டித அயோத்திதாசர் அவர்களின் பிறந்த நாளில் ஏடு (‘‘ஒரு பைசா தமிழன்'') மூலம் உணர்ச்சியூட்டி, பகுத்தறிவுக் கருத்துகளை பவுத்தம் பரப்புவதால், அதனைப் பரப்பிட சமத்துவக் கொடியேற்றிய சரித்திர மாமனிதர் அயோத்திதாசர் கண்ட ஜாதி, மத, பேதமற்ற புது உலகைப் படைக்க அவருடைய பிறந்த நாளான இன்று (மே 20) உறுதியேற்போம்!

அவர் தந்த சுடரை அணையாமல் காப்போம்!

கி.வீரமணி

தலைவர்,

திராவிடர் கழகம்

சென்னை      

20.5.2021          

அயோத்திதாசர்

#அயோத்திதாசர்நினைவுநாள்

சென்னை இராயப்பேட்டை சாக்கிய பவுத்த சங்கத் தலைவராக இருந்து அரும்பணி ஆற்றியவர். 1907 ஆம் ஆண்டில் தமிழ் என்ற வார இதழை நடத்திய பெருமையும் அவருக்கு உண்டு.

பார்ப்பன வேதாந்த விவரம், நந்தன் சரித்திர விளக்கம், நூதன ஜாதிகள் உற்பவ பீடிகை, திருவள்ளுவ நாயனார்  பறைச்சிக்கும், பார்ப்பானுக்கும் பிறந்தார் என்னும் பொய்க்கதை விவரம் முதலிய நூல்களை எழுதிய சிந்தனையாளர் இவர்.

தோழர் ஒளிச்செங்கோ (கண்கொடுத்தவனிதம்) இவர் குறித்து  விடுதலை தந்தை பெரியார் மலரில் (1967) தெரிவித்த தகவலும், கருத்தும் இக்கால இளைஞர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை.

1892 இல் சென்னையில் மகாஜன சபைக் கூட்டம் திரு.சிவநாமசாஸ்திரி தலைமையில் நடந்தது. கூட்டத்தில் அவர் பேசும்போது, வள்ளுவர் பார்ப்பன விந்துக்குப் பிறந்ததனால்தான் சிறந்த திருக்குறளைப் பாடினார்; சுக்கல சுரோனிதம் கலப்பறியாது என்று குறிப்பிட்ட போது, அக்கூட்டத்தில் இருந்த அயோத்திதாச பண்டிதர் எழுந்து, நீங்கள் சொல்லியதை நான் ஏற்றுக் கொள்வதென்றால் நான் சில கேள்விகள் கேட்கவேண்டும் என்றார்.

அதற்கு சிவநாமசாஸ்திரி சரி, கேளும் என்றார்.

நமது நாட்டில் தீண்டாதவர்கள் என்று இழிவு-படுத்தப்படும் பறையர்கள் என்பவர்கள் கிறித்துவ சங்கத்தார்களின் கருணையால் எம்.ஏ., பி.ஏ., படித்துப் பட்டங்களைப் பெற்று உயர் பதவிகளில் அமர்ந்திருக்கிறார்களே, அவர்கள்யார் விந்துக்குப் பிறந்திருப்பார்கள் என்று எண்ணுகிறீர்? என்று கேட்டார் அயோத்திதாசர். அதற்கு சிவநாம சாஸ்திரி ஒன்றும் பதில் கூறாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

தொடர்ந்து, பெருங்குற்றங்களைச் செய்து சிறைச்சாலைகளில் அடைபட்டிருக்கும் பார்ப்பனர்கள் யார் விந்துக்குப் பிறந்திருப்பார்கள் என்று நீர் நினைக்கிறீர்? என்று அடுத்து வினாக்களைத் தொடுத்தார்.

திருதிருவென்று விழித்தார் சாஸ்திரிவாள். ஏன்பதில் சொல்லாமல் நிற்கிறீர்? சொல்லும் என்று சினந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது கூட்டத்தில் இருந்த ஆனரபிள் திரு.பி. அரங்கையா நாயுடுவும், திரு.எம்.வீரராகவாச்சாரியாரும் அயோத்தி தாசரை அமைதிப்படுத்தினர்.  கூட்டத்தில் இருந்தவர்களும் சிவநாம சாஸ்திரியை இகழ்ந்து பேச ஆரம்பித்து விட்டனர். சாஸ்திரிவாள் நைசாக உட்கார்ந்து, சிறிது நேரத்தில் நடையைக் கட்டிவிட்டார்.

அதுமட்டுமல்ல இன்றும் பார்ப்பனர்கள் பெங்களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலையைத் திறந்தால் மாதம் மும்மாரி பொழியுமா என்று கேட்கும் மனப்பான்மையில்தான் உள்ளனர்.

இன்றைக்கு 110 ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழினத் தன்மான உணர்வோடு உஞ்சவிருத்திக் கூட்டத்தை  உதைக்காமல் உதைத்த அயோத்தி தாசரை நினைவு கூர்வோம்!

20.5. 2010 விடுதலை ஒற்றைப்பத்தி - 3

நூல் : ஒற்றைப்பத்தி - 3

ஆசிரியர் : கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

ஆரியம் தகர்த்த அயோத்திதாசப் பண்டிதர்

வரலாற்றுச்சுவடு : 

சிகரம்

1845ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 20ஆம் நாள் சென்னை தேனாம்பேட்டையில், தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் கந்தசாமி என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்த அயோத்திதாசர், தேர்ந்த, சிறந்த ஆய்வுநுட்பங் கொண்ட மருத்துவர். தென்னகத்தில் ‘புத்தம்’ மறுமலர்ச்சியடைய காரணமாய் அமைந்தவர். மனித விரோத ஜாதி, மதம், தீண்டாமை இவற்றிற்கு எதிராய் மிகத் தீவிரமாய்ப் போராடியவர். அவர் நடத்திய போர் அறிவு சார்ந்தது. தனது புலமையினால், ஆய்வு நுட்பத்தினால் உண்மைகளைக் கொண்டு வந்து, எதிரிகளின் சூழ்ச்சியை வீழ்த்தியவர்.

அயல்நாடுகளிலிருந்து வந்தேறிய ஆரியப் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராய் உறுதியுடன் போராடியவர்.

அமெரிக்க மக்கள் உரிமைப் போராட்ட வீரர் கர்னல் ஹென்றி ஸ்டீல் ஆல்காட் அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர்.  தீண்டத்தகாதவர்களாய் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட மக்களின் கல்வி மேம்பாட்டிற்காகவும் பாடுபட்டவர். சென்னை அடையாறு பகுதியில் தியோசபிகல் சொசையிட்டியை 1884இல் நிறுவக் காரணமாய் அமைந்தவர்.

1894இல் கர்னல் ஆல்காட் அவர்களுடன் இலங்கை போன்ற பவுத்த நாடுகளுக்குச் சென்று பவுத்த தர்மக் கொள்கைகளை விளக்கிப் பேருரையாற்றியவர். தென்னிந்திய சாக்கிய பவுத்த சங்கத்தைச் சென்னையில் நிறுவியவர். இந்தச் சங்கம்தான் பிற்காலத்தில் தென்னிந்திய பவுத்த சங்கம் என்ற பெயரில் செயல்பட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே மீண்டும் பவுத்தத்தைப் பரவச் செய்ய, 'தமிழன்' என்ற இதழை நடத்தினார்.

ஆதிதிராவிடர்கள் பவுத்தர்கள்; அவர்களை இந்துக்களுடன் சேர்த்து சென்செஸ் கணக்கெடுக்கக் கூடாது என ஆங்கில அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தார். இவரது கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை அறிந்த ஆங்கில அரசு, 1910ஆம் ஆண்டு சென்செஸ் முதல், ஆதிப் பழங்குடியினர் ஒரு தனித் தேசிய இனம் என்று கணக்கிடப்பட்டது.

ஒடுக்கப்பட்டோரின் உரிமைகள் எங்கு பறிக்கப்படுகிறதோ, எங்கு அவர்கள் இழிவாக, அடிமைகளாக நடத்தப்படுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் தலையிட்டுக் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்திய பெருமை இவரைச் சாரும்.ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் கல்வி பெறுவதன் மூலமே தம்மை உயர்த்திக் கொள்ள முடியும் என்பதால், அவர்களின் கல்விக்காகப் பள்ளிகளைத் திறக்கவும், அங்கு பகலுணவு இலவசமாக அளிக்கவும் பின்னால் வந்தவர்கள் செய்த விரைவான நடவடிக்கைகளுக்கு விதையிட்டவர் இவரேயாவார்.

ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்ளவும், அறிவைத் திருடவும், தமிழ் இலக்கியங்களில் அவர்கள் செய்த செருகல்கள், தில்லுமுல்லுகள் எல்லாவற்றையும் சான்று காட்டி வெளிப்படுத்திய மாபெரும் பண்டிதர் இவர்.

இந்த மண்ணுக்குச் சொந்தக்காரர்களை ஊருக்குப் புறத்தே ஒதுக்கித் தள்ளி, அவர்கள் பொது வீதியில் நடக்கக்கூடாது, பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்கக்கூடாது, நல்ல குடிநீர் குடிக்கக்கூடாது, படிக்கக் கூடாது, நல்ல பெயர்களைக் கூடச் சூட்டிக் கொள்ளக் கூடாது, பொதுக்கோயிலில் வழிபடக்கூடாது, தீண்டிக் கொள்ளக்கூடாது என்று வந்தேறிய அந்நிய நாட்டு ஆரியர்கள் அநியாயமாக கூறுவதை ஏற்றுக் கொண்டு வாழலாமா? என்று சொந்த உரிமை பற்றியும், சுயமரியாதைப் பற்றியும் உணர்வூட்டினார்.

ஜாதி பேதத்தை நிலைநாட்டும் இந்துமதம், சிலருடைய தன்னலத்திற்காக, அவர்களது பிழைப்புக்காக, அவர்களது ஆதிக்கத்திற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டதே தவிர, பொது நலன்கருதி உருவாக்கப்பட்டது அல்ல என்ற அப்பட்டமான உண்மையையும் ஆணியடித்தாற் போன்று கூறினார்.

ஆரியர்களுக்கென்று சொந்த அறிவுத்திறன் எதுவும் இல்லை என்றும், தமிழர்களுடையதை, புத்தருடையதை, வள்ளுவருடையதைத் திருடி, அதைத் தங்கள் மொழியில் பெயர்த்து, அந்தச் சிறந்த கருத்துகள் தங்களால் கூறப்பட்டதாக ஒரு பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்து மக்களை நம்பச் செய்தனர் என்று ஆய்வு செய்து கூறினார் அயோத்திதாச பண்டிதர்.

மனு முதலான ஆரிய நூல்கள் உழவுத் தொழிலை இழி தொழில் என்று கூறிய நிலையில், அர்த்த சாஸ்திரம் உழவுக்குச் சிறப்பிடம் அளித்தது. இது திருக்குறளை ஏற்றதன் விளைவு என்றார். அர்த்த சாஸ்திரம் கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது என்று மேலைநாட்டு ஆய்வாளர்கள் கூறும் முடிவும் இதை உறுதி செய்கிறது.  மேலும் அர்த்த சாஸ்திரம் ஒரு தொகுப்பு நூல் மட்டுமே. இதற்கு முன்னிருந்தோர் கூறிய கருத்துகளைத் தொகுத்து உருவாக்கப்பட்டது இது என்பதும் ஆய்வின் மூலம் புலப்படுகிறது.

“சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம் அதனால்

உழந்தும் உழவே தலை’’ என்ற குறளின் அடிப்படையில்தான் அர்த்த சாஸ்திரத்தில் உழவின் சிறப்பு கூறப்பட்டது.

அர்த்த சாஸ்திரத்தின் முதல் அத்தியாயத்திலும் பத்தாம் அத்தியாயத்திலும் அரசன் ஆராய்ந்து அறிவது பற்றி கூறப்படும் கருத்து.

“அறம் பொருள் இன்பம் உயிரச்சம் நான்கின்

திறம்தெரிந்து தேறப் படும்’’

என்ற குறளிலிருந்து பெறப்பட்டது.

அமைச்சர் இயல்பு பற்றி அர்த்த சாஸ்திரத்தில் கூறப்படும் கருத்து.

“அகலாதணுகாது தீக்காய்வார் போல்க

இகல்வேந்தர்ச் சேர்ந்தொழுகு வார்’’

என்ற குறளிலிருந்து பெறப்பட்டது.

“இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த

வகுத்தலும் வல்ல தரசு’’

என்ற குறளின் கருத்தையே,

பொருளை அடைதலும், பெற்றன காத்தலும், காத்தவற்றை வளர்த்தலும், அவற்றை நல்வழியில் பயன்படுத்தலும்.. என்ற அர்த்த சாஸ்திரப் பகுதி ஏற்றுக் கூறுகிறது.

“கடுமொழியும் கையிகந்த தண்டமும் வேந்தன்

அடுமுரண் தேய்க்கும் அரம்’’

என்று வள்ளுவர் கூறியதையே,

கொடுந்தண்டம் மக்களை நடுக்கமுறச் செய்யும்; குறைந்த தண்டம் அவமதிக்கப்படும்; தகுதியான தண்டம் நன்கு மதிக்கப்படும் என்று அர்த்த சாஸ்திரத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

“கொடுத்தலும் இன்சொலும் ஆற்றின் அடுக்கிய

சுற்றத்தால் சுற்றப் படும்’’

என்ற வள்ளுவர் கருத்தையே,

மகிழ்ச்சியுடையாரை மிகுதியாகப் போற்றுதல் வேண்டும். மகிழ்ச்சியல்லாதாரை மகிழ்விக்கும் பொருட்டுப் பொருட் கொடையாலும், இன்சொற்களாலும் சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று அர்த்த சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

“பொருள்கருவி மூலம் வினைஇடனொ டைடுந்தும்

இருள்தீர எண்ணிச் செயல்’’

என்று குறள் கூறுவதை,

காரியத்தைத் தொடங்குவதற்குரிய உபாயம், வினை செய்வாரும் பொருளும் நிரம்ப உடைமை, ஏற்ற காலம், இடங்களை அறிதல், இடையூறு களைதல், காரியத்தின் பயன் என்னும் அய்ந்தும் சூழ்ச்சிக்கு உறுப்புகளாகும்.. என்று அர்த்த சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

“இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து

அதனை அவன்கண் விடல்’’

என்ற குறளிலிருந்து பெறப்பட்டது என்று எடுத்துக்காட்டி உறுதி செய்த அயோத்திதாசர்,

சுக்கிர நீதியும் திருக்குறளை பல இடங்களில் எடுத்துக் கொண்டுள்ளது என்று ஆணித்தரமாக உறுதி செய்கிறார்.

தமிழன் வார இதழில் 1907 முதல் 1914 வரை அவர் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகள் அவரது திறமைக்குச் சரியான சான்றுகள்.

அக்காலத்தில் வெளிவந்த “சுதேசமித்திரன்’’, “இந்தியா’’ போன்ற தமிழ் இதழ்களின் கட்டுரைகளோடு ஒப்பிடுகையில் இவரது கட்டுரைகள் ஆழமும், செறிவும், நுட்பமும் உடையவை.

புகையிலை, மதுவுக்கு எதிராக முழங்கியதோடு, அவற்றின் மீது அதிக வரி விதிக்க வேண்டும் என்றார். இத்தகு மாமனிதர் 05.05.1914இல் மரணமடைந்தார்.

- உண்மை இதழ், மே 16 - ஜூன் 15 .2020

திராவிட_இயக்க_முன்னோடி

தாழ்வுற்றுப் பாழ்பட்டுக் கிடக்கும் சமூகத்தைக் கைதூக்கிவிட அவ்வப்போது புரட்சியாளர்கள் உதிக்கத் தவறுவதில்லை. வீழ்ந்து கிடந்த தமிழகத்தைத் தன்னிரகரில்லாத மறுமலர்ச்சிப் பணிகளால் எழுச்சியுறச் செய்ய முயன்றவர்களில் அயோத்திதாசப் பண்டிதர் முதன்மையானவர்.

#அயோத்திதாச_பண்டிதர்

இயற்பெயர்: காத்தவராயன்

தந்தை: கந்தசாமி பண்டிதர்

மனைவி: தனலட்சுமி (ரெட்டைமலை சீனிவாசன் தங்கை)

பிறப்பு: 20/05/1845

ஊர்: சென்னை ஆயிரம் விளக்கு பகுதி

மொழி புலமை: தமிழ், ஆங்கிலம், பாலி, சமஸ்கிருதம்

தொழில்: சித்த மருத்துவர், ஆசிரியர், பதிப்பாளர்

மறைவு: 05/05/1914

தென்னிந்திய சமூகப் புரட்சிக்கு வித்திட்டவர் அயோத்திதாசர். பகுத்தறிவு, சீர்திருத்தம், சமத்துவம், போன்ற கொள்கைகள் கொண்டவர் எனவே இவரை பெரியார் தனது முன்னோடி என்றார்.

இந்தியாவில் பேரரசை நிறுவிய அசோகருக்கு பிறகு, தமிழகத்தில் பவுத்த மறுமலர்ச்சியைத் தோற்றுவித்தவர்

அயோத்திதாச பண்டிதர் 

இலக்கிய, சமூக, சமய வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் புதிய சமூகம் படைக்கும் பணியில் தம்மை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்துச் செயல்பட்டவர்; தென்னிந்தியாவில் தலித் மக்களின் விடுதலையைத் தொடங்கி வைத்தவர்.  

“திராவிடர்_கழகம்” என்ற அமைப்பை முதன் முதலில் தோற்றுவித்தவர்.

அயோத்திதாச_பண்டிதர் 

1870இல் தனது 25ஆவது வயதில் “அத்வைதானந்த சபை'' ஒன்றைத் தொடங்கி தேயிலைத் தோட்டப் பணியாளர்களையும் மலையினப் பழங்குடி மக்களையும் ஒருங்கிணைத்துச் சாதி பேத உணர்வை ஒழிக்கப் பாடுபட்டார். மலையினப் (தோடர்)பெண்ணைக் கலப்பு திருமணம் செய்து கொண்டார்.

அயோத்திதாச_பண்டிதர்

இவர் சில காலம் இரங்கூனில் (பர்மிய நாடு) வாழ்ந்தார். இங்கு அவருக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அந்த குழந்தையும் அவரது மனைவியும் நோயினால் இறந்து போயினர். 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நீலகிரிக்கு திரும்பியவர், தனது உறவினர் இரட்டைமலை சீனிவாசனின் தங்கை தனலட்சுமியை திருமணம் செய்து கொண்டார்.

1881ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயே அரசு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தியபோது, தாழ்த்தப்பட்டவர்களை "ஆதித் தமிழன்' என்று பதிவு செய்ய கோரிக்கை வைத்தார்.

1986ஆம் ஆண்டு ஆதித்தமிழர்கள் (தாழ்த்தப்பட்டோர்) இம்மண்ணின் மைந்தர்கள், அவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என பிரகடனப்படுத்தினார்.

1882ஆம் ஆண்டு “திராவிடர் கழகம்'' என்ற பெயரில் ஒரு அமைப்பை நடத்தி வந்த ஜான்ரத்தினம், 1885ல் “திராவிட_பாண்டியன்'' என்ற இதழைத் தொடங்கினார்

அயோத்திதாசர் அந்த இதழின் துணை ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்று தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் விழிப்புணர்வுக்காகவும், அவர்களின் விடுதலைக்காகவும் பாடுபட்டார்  

அரசியல், பொருளாதார ரீதியில் நசுக்கப்படும் தலித் மக்களின் விடுதலையில் அதிகமான அக்கறை செலுத்தினார்.

1890ஆம் ஆண்டு நீலகிரியில் “திராவிட_மகாஜன_சபை'' என்ற அமைப்பை துவங்கி ஒடுக்கப்பட்டோரை ஒருங்கிணைத்தார். அமைப்பின் சார்பில் 1891ஆம் ஆண்டு ஒரு மாநாட்டை நடத்தி தீர்மானங்கள் இயற்றினார்.

1892ஆம் ஆண்டு சென்னை விக்டோரியா அரங்கில் நடைபெற்ற மகாஜன சபை மாநாட்டில், நீலகிரியின் பிரதிநிதியாக கலந்து கொண்டு "ஒடுக்கப்பட்டோர் கோவிலுக்குள் நுழைய அனுமதி வேண்டும்" என்று குரல் கொடுத்தார். இதில் கலந்து கொண்ட ஆதிக்க சாதியினர் அவரை எதிர்த்துக் கண்டனக் குரல் எழுப்பினர்.

கல்வியால் மட்டுமே தலித் மக்கள் முன்னேற முடியும் என்று கருதி, பிரம்ம ஞான சபை ஆல்காட் அவர்களுடனான நட்பை பயன்படுத்தி 1892இல் சென்னை ஆயிரம் விளக்கு பகுதியில் 5 பள்ளிகளை கொண்டு வந்தார். 

1894ல் சென்னை மற்றும் வட ஆர்க்காடு மாவட்டங்களில் பள்ளிகளில் மதிய உணவுத் திட்டம் கொண்டு வந்தார்.

"திராவிட மாகாஜன சபை" சார்பாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி தலித்துகளுக்கு இலவசக் கல்வி, கோயில் நுழைவு, தரிசு நிலம் ஒதுக்குதல் போன்ற 10 முற்போக்குக் கோரிக்கைகள் அடங்கிய மனு ஒன்றை இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சிக்கு அனுப்பினார். அந்த மனு மறுக்கப்பட்டு அலட்சியப் படுத்தப்பட்டது.

இந்து மதம் மீதும், பார்ப்பனியத்தின் மீதும் வெறுப்புற்றுப்போன அவர், இறைக் கொள்கை, சடங்கு வாதம், பார்ப்பனிய ஆதிக்கம், மத, பண்பாட்டுத் தளங்கள் ஆகியவைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி சுய சிந்தனை அடிப்படையில் புதிய தேடல்களுக்குத் தயாரானார். பகுத்தறிவை நோக்கிப் பயணப்பட்டார்.

1902 ஆம் ஆண்டு "தென்னிந்திய சாக்கிய பவுத்த சங்கத்தை" ஏற்படுத்தினார். 

19/06/1907 அன்று “ஒரு பைசாத் தமிழன்'' என்ற பெயரில் ஒரு வார இதழைச் சென்னை இராயப்பேட்டையில் தொடங்கி வெளியிட்டார். தமிழ் மணம் பரவ விரும்பும் தமிழர் ஒவ்வொருவரும் ஆதரிக்க வேண்டுமென கோரிக்கை வைத்தார். 

ஒரு_பைசாத்_தமிழன்

ஒடுக்கப்பட்டோரை ஒரு பைசாவுக்கு பெறாதவர் என இளக்காரமாகப் பேசுவோர், ஒரு பைசாத் தமிழனை முழுமையாக அறிந்தால், ஒரு கோடி பொன் என்று பேசுவார் எனத் தன் இதழுக்கு பெயர்க் காரணம் கொடுத்தார்

1908ஆம் ஆண்டு இதழின் பெயரைத் ”தமிழன்'' என்று பெயர் மாற்றம் செய்து வெளியிட்டார்.  

தமிழகத்தில் தமிழர்களுக்கென்று எந்த இயக்கமும் தோன்றாத காலத்தில் "தமிழன்" இதழ் மூலம் பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு, சாதி ஒழிப்பு, பகுத்தறிவு, மூடநம்பிக்கை, மொழிப்பற்று, இன உணர்வு, சமூகநீதி மற்றும் சுயமரியாதை இவற்றை மையமாகக் கொண்டு இதழை நடத்தினார். 

"இந்தி மொழி இந்து சாதி மதத்தோடு தொடர்புடையது எனவே அதற்கு இந்தியாவின் பொதுமொழியாகும் தகுதி கிடையாது ஆங்கிலமே தகுதியுடையது" என்று 1911ல் எழுதினார்

சுதேசிமித்திரன் போன்ற இதழ்கள் இந்திய விடுதலை பற்றி எழுதியபோது இவர் முதலில் இங்கு ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலை வேண்டுமென்று எழுதினார்.

ஆதிக்க சாதியினர் 'ஒற்றுமை' பேசியபடி ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரிடம் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்த முயன்றபோது, "சுத்த ஜலம் மொண்டு குடிக்க விடாத படுபாவிகளின் வார்த்தைகளை நம்பி மோசம் போகாதீர்கள்! உங்கள் சத்துருக்கள் செய்த தீங்கினை மறந்து விடாதீர்கள்" என்று மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினார்.

இந்து மதத்தில் தலித்துகளை ஒடுக்குவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட பண்பாட்டு, மதத்தடைகளைத் தூக்கியெறிவதுதான் விடுதலைக்கானது.

- முகநூல் செய்தி மூலம் வந்தது

அயோத்திதாசர்

சென்னை இராயப்பேட்டை சாக்கிய பவுத்த சங்கத் தலைவராக இருந்து அரும்பணி ஆற்றியவர். 1907 ஆம் ஆண்டில் தமிழ் என்ற வார இதழை நடத்திய பெருமையும் அவருக்கு உண்டு.

பார்ப்பன வேதாந்த விவரம், நந்தன் சரித்திர விளக்கம், நூதன ஜாதிகள் உற்பவ பீடிகை, திருவள்ளுவ நாயனார்  பறைச்சிக்கும், பார்ப்பானுக்கும் பிறந்தார் என்னும் பொய்க்கதை விவரம் முதலிய நூல்களை எழுதிய சிந்தனையாளர் இவர்.

தோழர் ஒளிச்செங்கோ (கண்கொடுத்தவனிதம்) இவர் குறித்து  விடுதலை தந்தை பெரியார் மலரில் (1967) தெரிவித்த தகவலும், கருத்தும் இக்கால இளைஞர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை.

1892 இல் சென்னையில் மகாஜன சபைக் கூட்டம் திரு.சிவநாமசாஸ்திரி தலைமையில் நடந்தது. கூட்டத்தில் அவர் பேசும்போது, வள்ளுவர் பார்ப்பன விந்துக்குப் பிறந்ததனால்தான் சிறந்த திருக்குறளைப் பாடினார்; சுக்கல சுரோனிதம் கலப்பறியாது என்று குறிப்பிட்ட போது, அக்கூட்டத்தில் இருந்த அயோத்திதாச பண்டிதர் எழுந்து, நீங்கள் சொல்லியதை நான் ஏற்றுக் கொள்வதென்றால் நான் சில கேள்விகள் கேட்கவேண்டும் என்றார்.

அதற்கு சிவநாமசாஸ்திரி சரி, கேளும் என்றார்.

நமது நாட்டில் தீண்டாதவர்கள் என்று இழிவு-படுத்தப்படும் பறையர்கள் என்பவர்கள் கிறித்துவ சங்கத்தார்களின் கருணையால் எம்.ஏ., பி.ஏ., படித்துப் பட்டங்களைப் பெற்று உயர் பதவிகளில் அமர்ந்திருக்கிறார்களே, அவர்கள்யார் விந்துக்குப் பிறந்திருப்பார்கள் என்று எண்ணுகிறீர்? என்று கேட்டார் அயோத்திதாசர். அதற்கு சிவநாம சாஸ்திரி ஒன்றும் பதில் கூறாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

தொடர்ந்து, பெருங்குற்றங்களைச் செய்து சிறைச்சாலைகளில் அடைபட்டிருக்கும் பார்ப்பனர்கள் யார் விந்துக்குப் பிறந்திருப்பார்கள் என்று நீர் நினைக்கிறீர்? என்று அடுத்து வினாக்களைத் தொடுத்தார்.

திருதிருவென்று விழித்தார் சாஸ்திரிவாள். ஏன்பதில் சொல்லாமல் நிற்கிறீர்? சொல்லும் என்று சினந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது கூட்டத்தில் இருந்த ஆனரபிள் திரு.பி. அரங்கையா நாயுடுவும், திரு.எம்.வீரராகவாச்சாரியாரும் அயோத்தி தாசரை அமைதிப்படுத்தினர்.  கூட்டத்தில் இருந்தவர்களும் சிவநாம சாஸ்திரியை இகழ்ந்து பேச ஆரம்பித்து விட்டனர். சாஸ்திரிவாள் நைசாக உட்கார்ந்து, சிறிது நேரத்தில் நடையைக் கட்டிவிட்டார்.

அதுமட்டுமல்ல இன்றும் பார்ப்பனர்கள் பெங்களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலையைத் திறந்தால் மாதம் மும்மாரி பொழியுமா என்று கேட்கும் மனப்பான்மையில்தான் உள்ளனர்.

இன்றைக்கு 110 ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழினத் தன்மான உணர்வோடு உஞ்சவிருத்திக் கூட்டத்தை  உதைக்காமல் உதைத்த அயோத்தி தாசரை நினைவு கூர்வோம்!

- கவிஞர் கலிபூங்குன்றன்

சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் : பெரியாரும் அயோத்திதாசரும் (’நான் பூர்வ பௌத்தன்’ நூலை முன்வைத்து)

நூல்             : பெரியார் தலித்துகள் முஸ்லீம்கள்  தமிழ்த் தேசியர்கள்

ஆசிரியர்        : அ. மார்க்ஸ்

வெளியீடு      : அடையாளம் பதிப்பகம்.

 

 விலை          : 160. பக்கங்கள்: 175

 

சு.லட்சுமி நரசு, அப்பாதுரையார் முதலியோர் ‘சாக்கைய பவுத்தக் கழகம்’ என்கிற பெயரில் தொடராமல் ‘தென் இந்திய புத்தக் கழகம்’ என்கிற புதிய பெயரில் தொடர்ந்து இயங்க நேர்ந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. அயோத்திதாசரின் மறைவுக்குப் பிறகு ‘சாக்கைய பவுத்தக் கழகம்’ என்கிற பெயரில் இயக்கங்கள் இல்லை. அயோத்திதாசரின் மகன் பட்டாபிராமன் மற்றும் அவரைச் சேர்ந்த சிலர் மட்டுமே இப்பெயரில் இயங்கியதாகத் தெரிகிறது. 1940களில் திரு.அன்பு பொன்னோவியம் போன்றோர் பட்டாபிராமனிடம் தீட்சை பெற்ற பின்பு அவர்கள் தென் இந்தியப் புத்தக் கழகத்துடன் தொடர்பின்றி தனியாகவே இயங்கினர். தமது வழிபாட்டுத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள அவர்கள் சாக்கைய புத்தக் கழகத்தையே நாடினர். பொன்னோவியம் போன்றோர் பட்டாபிராமனிடம் தீட்சை பெற்ற பின்பு ‘தென்னிந்தியப் புத்தக் கழக’த்துடன் தொடர்பின்றி தனியாகவே இயங்கினர். பொன்னோவியம் பின்னாளில் ‘Indian Buddhist Society’ என்கிற பெயரில் ஒரு அமைப்பைப் பதிவு செய்து இயக்கினார்.

விவாதப் போக்கில் சரியான முடிவை அடைந்துவிட்டுப் பின்னர் மறுபடியும் புரளுவது என்பது தர்மராஜனின் ஒரு பண்பாகவே உள்ளது. சிறு தெய்வ வழிபாடு என்பதை அவர் ரொம்பவும் ‘ரொமாண்டிக்’காகப் பாராட்டுவதை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது (இரு ஆண்டுகட்கு முன்னர் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் கிறிஸ்தவ சமயத் துறையில் நான் பேசிய உரை ஒன்றில் இதை விரிவாக விளக்கியுள்ளேன். இதன் சுருக்கத்திற்கு பார்க்க: எனது ‘சொல்வதால் வாழ்கிறேன்’ நூற்தொகுப்பு). நாட்டுப்புற வழிபாடுகளை இந்துமதப் புத்துருவாக்கத்துடனும் மதவெறிச் செயல்பாடுகளுடன் இந்துத்துவ சக்திகள் வெகு வேகமாக இணைந்து வருகின்றன. நாம் தவறவிட்டதால் அவர்கள் அதைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்கிற வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. கிராமப்புற சிறுதெய்வ வழிபாடுகள் சாதி, தீண்டாமை ஒதுக்கல்களுடன் இணைந்ததாகவே (தருமராஜன் இதையும் ஏற்கிறார்) உள்ளன. அய்யாவழி, அய்யங்காளி, நாராயணகுரு, வள்ளலார் முதலானோரின் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மாற்று வழிபாட்டு முயற்சிகளும்கூட இந்துமதக் கட்டமைப்பைச் சிதறாமல் காக்கவே பயன்பட்டன. சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான மதமாற்றங்களைத் தடுத்து நிறுத்தும் கருவியாகவே இவை செயல்பட்டன. இதனால்தான் முன்னாள் ஆர்எஸ்எஸ் ஊழியனான ஜெயமோகன் போன்றோர் இன்று அய்யங்காளி வரலாற்று நூலைத் தமிழில் பெயர்த்து வெளியிடுவதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் மதமாற்றத் தடைச் சட்டம் கொண்டு வருவதில் அய்யங்காளி முக்கிய பங்காற்றியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மாற்று வழிபாடுகளையும் தொன் மங்களையும் உருவாக்கும் முயற்சிகள் இங்கு தோல்வியிலேயே முடிந்துள்ளன. இராம நவமிக்குப் பதிலாக வாமனனால் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்ட இனக்குழுத் தலைவன் மாவலி மன்னனை வைத்து மகாத்மா பூலே உருவாக்க முனைந்த புனைவுகள் வெற்றி பெறவில்லை என்பதை நாம் மறந்துவிடலாகாது. அயோத்திதாசரின் ஆய்வுமுறை குறித்தும் இங்கொன்றைச் சொல்லிவிடுவது முக்கியம். மய்ய நீரோட்டமாய் வழங்கிவந்த இலக்கியங்கள், அகழ்வாய்வுகள், சாசனங்கள் ஆகியவற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு இதர மரபுகளையும் வாய்மொழிக் கூறுகளையும் புறக்கணிப்பது எத்தகைய தவறோ அதே அளவு தவறாகவும் சமயத்தில் கூடுதலான தவறாகவும் வாய்மொழி மரபுகளை அப்படியே வரலாறாக ஏற்பது அமைந்துவிடுகிற ஆபத்துள்ளது. மாற்று மரபுகளிலும் வாய்மொழிக் கதையாடல்களிலும் பெறக்கூடிய வரலாறுகள் வாழும் மக்களின் மனத்திலுள்ள நம்பிக்கைகள் என்கிற அளவில் மிக முக்கியமானவையே. இதர இணைச் சான்றுகளுடன்  (Corroborative evidences) அவை இணையும் போதே அவற்றை வரலாறாக ஏற்க முடியும். எல்லாமே வரலாறு குறித்த பார்வைகள்தான் எதுவுமே ‘உண்மை’ இல்லை என்கிற கருத்தை ஏற்கும் போதுகூட இதையும் பல பார்வைகளில் ஒரு வரலாற்றுப் பார்வையாகத்தான் கொள்ள முடியும்.

எடுத்துக்காட்டாக பூர்வ பவுத்தர்கள் எவ்வாறு ‘பறையர்களாக’ ஆக்கப்பட்டார்கள் என்பதற்கு அஷ்வகோசர் என்ற முனிவர் எழுதிய ‘நாரதீய புராணசங்கைத் தெளிவு’ என்னும் ஏட்டுப் பிரதியை ஆதாரமாகக் காட்டுகிறார் அயோத்திதாசர். இந்த அஷ்வகோசரும் ‘புத்தசரிதம்’ எழுதிய அஷ்வகோசரும் ஒன்றா? அப்படியாயின் இந்த ஏட்டுப் பிரதியின் காலம் 1ஆம் நூற்றாண்டா? பிரதியின் மொழி, நடை முதலியவற்றைக் கொண்டு இதன் காலத்தை 1ஆம் நூற்றாண்டாக முடிவு கட்டச் சான்றுகள் உண்டா முதலிய கேள்விகள் பதிலளிக்கப்பட வேண்டும். ‘புருசிகர்கள்’ என்றால் யார், ‘சிந்தூரல் நதி’ என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்றெல்லாம் விளக்க வேண்டும். அயோத்திதாசர் சொல்வதைப் போல அக்னிஹோத்திரப் புருசிகர்களிடம் தோற்றுப்போன வங்கதேசப் புருசிகர்கள் சிந்தூரல் நதிக்கரைக்கு வந்தனர் என்றால் அங்கே இருந்தவர்களும், ஆந்திரம், கருநாடகம், மகாராஷ்டிரம் முதலிய பகுதிகளில் வசித்தவர்களும் ஒரே திராவிட இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள்தான் என்பதையும் போதிய ஆதாரத்துடன் நிறுவவேண்டும். இதையெல்லாம் செய்யாது இந்தக் கதையை முழுக்க முழுக்க ஒரு ‘வரலாற்று நிகழ்வாக’ (பக்.55) முன்வைப்பதில் பிரச்சினைகள் உள்ளன. (தான் அந்த ஏட்டுப் பிரதியைப் பார்க்க வேண்டும் எனக் கேட்டபோது அது தொலைந்து போனதாக அயோத்திதாசர் சொல்லிவிட்டதாகக் கர்னல் ஆல்காட் குறிப்பிடுகிறார்.)

ஆனால் தான் மறுக்க விரும்பும் விடயங்களுக்கு மட்டும் இதர சரித்திர, இலக்கியச் சான்றுகள் உண்டா என அயோத்திதாசர் வினவுவது அவரிடம் காணக் கிடைக்கும் ஒரு முரண்பாடு எடுத்துக்காட்டாக ஒன்று: சாக்கிய குலத்தில் பிறந்த கோதம புத்தருக்கு முன் ‘எண்ணில் புத்தர்கள்’ இருந்தனர் என்பது மகாயான பவுத்த நம்பிக்கைகளில் ஒன்று. இதனை மறுக்கவந்த அயோத்திதாசர், ‘சிலர் மணிமேகலையின் பொருளறியாமலும் சரித்திர ஆதாரமின்றியும் பகவனுக்கு முன்பு சில பவுத்தர்கள் இருந்ததாகச் கூறுகின்றனர்’ என்று கூறி,

அக்கருத்துக்கு இடந்தராது சரித்திர ஆதாரங்களிலும் காணக்கூடிய சாக்கைய வம்மிஷ வரிசையிற் தோன்றிய புத்தரே ஆதி புத்தர்ரென்பதை விளக்குவான் வேண்டி இச்சங்கத்திற்குச் சாக்கைய புத்த சங்கம் என்னும் பெயரை அளித்தோம் (தொகுதி 1, பக். 178)

என்று கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. எனவே சரித்திர, சாசன ஆதாரங்கள் இருந்தால்தான் புத்தருக்கு முன்பாக எண்ணில் புத்தர்கள் இருந்தனர் என்பதை ஏற்க முடியும் என்பது அயோத்திதாசரின் கருத்து. இந்த அடிப்படையில் பவுத்தத்தின் ஒரு அடிப்படை நம்பிக்கையையே அயோத்திதாசர் மறுக்க துணிகிறார் என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

இந்தியாவின் வடமேற்கிலிருந்து ஆரிய மொழி பேசுகிற நாடோடி மக்கள் இந்தியத் துணைக் கண்டத்திற்குள் நுழைந்தனர் என்பதும், அவர்களே ‘ரிக்’ முதலான முதற்கட்ட நாடோடிப் பாடல்களின் ஆசிரியர்கள் என்பதும், அவர்களோடு இங்கிருந்த உள்நாட்டு விவசாய நாகரிக மக்கள் கலந்து கங்கைச் சமவெளி நாகரிகம் தோன்றியதென்பதும் இன்று பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வரலாறு.

இந்தியாவின் வடமேற்கிலிருந்து ஆரிய மொழி பேசுகிற நாடோடி மக்கள் இந்தியத் துணைக் கண்டத்திற்குள் நுழைந்தனர் என்பதும், அவர்களே ‘ரிக்’ முதலான முதற்கட்ட நாடோடிப் பாடல்களின் ஆசிரியர்கள் என்பதும், அவர்களோடு இங்கிருந்த உள்நாட்டு விவசாய நாகரிக மக்கள் கலந்து கங்கைச் சமவெளி நாகரிகம் தோன்றியதென்பதும் இன்று பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வரலாறு. இதனை மறுக்கும் அயோத்திதாசர் (பெரியாரும் அயோத்திதாசரும் வேறுபடுகிற முக்கிய புள்ளிகளில் ஒன்று இது) அப்போதும் சரித்திர ஆதாரத்தைக் கேட்கிறார். மதுரை செந்தமிழ் இதழாசிரியருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் (தொகுதி 1, பக்.535), ‘இந்தியாவின் வடபாலில் ஆரியர் படிப்படியாகக் குறியேறி இத்தேசத்தோருடன் பெரும்போர் புரிந்து ஜெயம் பெற்றதாகக் குறித்திருக்கின்றீர். அத்தகைய குறிப்பிற்கு எத்தகைய சரித்திர ஆதாரங்களும் கிடையாது. ஆரியர் இத்தேசத்தாருடன் போர் புரிந்து ஜெயம் பெற்றார்கள் என்னும் சரித்திராதாரம் ஏதேனும் இருக்குமாயின் அதன் காலவரை வமிஷாவளி முதற் கண்டெழுதுவீராக’ என்று கறாராகக் கேட்கிறார். அயோத்திதாசரின் கேள்வியின் நியாயங்கள் ஒருபுறமிக்க அவருக்குத் தோதான கூறுகளில் மட்டும் இவ்வாறு கறாரான ஆதாரங்கள் கேட்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

அதேபோல பாணன், பறையன், துடியன், கடம்பன் என்னும் இந்நான்கு குடிகளும் தமிழின் ஆதி குடிகள் என்று பெருமை கொள்ளும் புறப்பாடல் யாவரும் அறிந்த ஒன்று. தனது கருத்துடன் ஒப்பவில்லை என்பதற்காக அப்பாடல் புறநானூற்றுப் பாடலே இல்லை எனச் சொல்லும் அளவிற்-கு அயோத்திதாசர் போகிறார்.

‘பாணன், பறையன், துடியன், கடம்பன் என்று தாம் குறிப்பிட்டுள்ள பாடல் எக்காலத்தில் யாரால் எழுதப்பட்டது? ‘புறப்பாட்டில் உணரலாம்’ என வரைந்திருக்கின்றீர். அப்புறப் பாட்டென்னும் ஓர் நாலுண்டா அது யாரால் இயற்றியது, எக்காலத்தது, அஃதெங்குள்ளது அவற்றை விளக்கும்படி வேண்டுகிறேன்’ என்பதும் சற்று முன்பு கூறப்பட்ட கடிதத்தில் உள்ள வாசகங்களே. புறநானூறை அவர் கேள்விப்பட்டதில்லையா இல்லை இது புறப்பாட்டல்ல என்று கருதுகிறாரா எனவும் விளங்கவில்லை. எப்படியாயினும் ஒரு சிலவற்றை நம்புவதற்கு மட்டும் அவருக்கு இத்தகைய ஆதாரங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்பது மட்டும் விளங்குகிறது.

ஆனால் இதே அளவுகோலைத் தான் நிறுவ வருகிற அம்சங்களுக்கு அவர் கடைபிடிப்பதில்லை என்பதைத்தான் இங்கே சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. ஏதாவது ஒரு விளக்கம் சொல்லி எல்லாவற்றையுமே, எல்லா நம்பிக்கைகளையுமே (கற்பூரம் கொளுத்துவது உட்பட) ‘பூர்வ பவுத்தம்’ அல்லது ‘தமிழ் பவுத்தம்’ என்று உள்ளடக்குவது எந்த அளவிற்குச் சரியாக இருக்க முடியும் என நாம் யோசிக்க வேண்டும். எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என அய்ந்து இலக்கணங்கள் கொண்டதாகத் தமிழ் உள்ளது என்பது பவுத்தத்தின் பஞ்ச சீல அடிப்படைகளிலிருந்து உருவாகியது என்கிறார் அயோத்திதாசர் (தொகுதி 1, பக். 566). இப்படியான ஆய்வுகளை எங்கும் விரிக்கலாம். ‘கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு’ என அண்ணா சொன்னதுவட பவுத்தத்தின் திரிசரணக் கோட்பாட்டின் அடியாகத்தான் எனவும் சொல்லலாந்தானே. அப்படியானால் திமுக ஒரு பவுத்த அடிப்படை கொண்ட இயக்கமாகிவிடும்.

‘சமணம், பவுத்தம் என்கிற இரு சமயங்களும் ஒன்றுதான். பவுத்தத்தின் ஒரு பிரிவே சமணம்’ என்கிற அயோத்திதாசரின் வரலாற்று முடிவு முற்றிலுமாக நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத ஒன்றாகிறது. கோதம புத்தருக்கு மன்னவரான வர்த்தமான மகாவீரர் நிறுவிய ஆருகதம் என்னும் சமணம் பவுத்தத்திற்கு முந்தியது. பிராமண மதத்திலிருந்து வேறுபடுகிற அம்சங்களில் இவ்விரு சிரமண மதங்களுக்கும் சில பொதுக்கூறுகள் உண்டென்றாலும் இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. இந்திய மதங்கள், இந்தியத் தத்துவங்கள் குறித்த எந்த ஒரு அடிப்படை நூலிலும் இந்த வேறுபாடுகள் மிக விரிவாய் ஆராயப்படும். அதை இங்கு விளக்க முயல்வது தேவையன்று. கோதமரின் சிற்றப்பர்களில் ஒருவர் சமண மதத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது வரலாறு.

தமிழகத்தில் பவுத்தம் அழிவதற்கான பிரதான காரணங்களில் சைவ வைணவங்களோடு சமணமும் ஒன்றாக இருந்துள்ளது. சமண மரபில் வந்த ‘நீலகேசி’க் காப்பியம் பவுத்தத்தை மறுத்து எழுந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழ்ச் சூழலில் சமணத்திற்கும் பவுத்தத்திற்கும் இருந்த பகை உலகறிந்த ஒன்று. தற்போது கிடைக்கும் தமிழ் நூற்களில் பவுத்த நூற்கள் குறைவு (மணிமேகலை, வீரசோழியம், அருங்கலச்செப்பு முதலியன). சமண நூற்கள் மிக அதிகம். இரண்டு ஒன்றுதான் எனச் சொல்லிவிட்டால் எல்லா நூற்களுமே ‘திரிக்குறள்’ முதல் தொல்காப்பியம், நன்னூல் வரை பவுத்த நூற்கள் எனச் சொல்லிவிடலாம். தமிழ்ப் பவுத்தத்தைக் கட்டுவது எளிதாகிவிடும் என்பதற்காகப் பிற ஆதாரங்கள் அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு, சமணமும் பவுத்தமும் ஒன்று என்றொரு ‘வரலாற்று முடிவை’ச் சொல்லிவிடுவது சரியாகுமா? திருவள்ளுவரை ஆசாரிய சிரீகுந்தகுந்தர் என்று கூறிச் சமண ஆசாரியார்களில் ஒருவராக வழிபடும் சமண மரபும்கூட ஒரு வகையில் ஒரு மாற்று மரபுதானே? வந்தவாசிக்கு அருகில் உள்ள பொன்னூரில் குந்தகுந்தரின் திருப்பாத கமலங்கள் வணங்கப்படுகின்றனவே, இதை எப்டி மறுப்பது? இந்து மதத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட சமணம் என்கிற இன்னொரு மரபை இது மறுப்பதாகாதா?

‘அயோத்திதாசரின் சமணம் பற்றிய பார்வையின் அறிவியல் தன்மையை சோதிப்பது இந்த இடத்தில் நமக்கு முக்கியமில்லை’ என எளிதாகக் கழற்றிக்கொள்ளும் தர்மராஜன்(பக்.62) இதன்மூலம் அயோத்திதாசர் என்ன சொல்லவருகிறார் என்கிற நோக்கமே முக்கியம் என்கிறார். வைதீக சமயங்களுக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் எல்லையை விரிவாக்கவே அயோத்திதாசர் சமணத்தைப் பவுத்தத்திற்குள் உள்ளடக்குகிறார் என்பது தர்மராஜனின் வாதம். ஆற்றல்களை ஒன்றாய்த் திட்டுவதென்பது ஒன்றின் அடையாளத்தை அழித்து இன்னொன்றிற்குள் செரிக்க வைப்பதன் மூலமாக மட்டும்தானா சாத்தியம்? இது இந்து மதத்தின் வழியல்லவா? இரண்டும் அவ்வவற்றின் தனித்தன்மை சிதையாமல் இணைந்து எதிர்க்க இயலாதா? பவுத்தம் அழியவில்லை என அயோத்திதாசர் கூறுகிறார். ஆனால், பவுத்தம் அழிந்துவிட்டது என்று கூறுகிற அம்பேத்கரும் மயிலை சீனிவேங்கடசாமியும் வெவ்வேறு கரணங்களைச் சொல்வதாகக் குறை பாட்டுக் கொள்கிறார் தருமராஜன். இதில் ஏதும் வியப்பில்லை. வடக்கிலும் தெற்கிலும் பவுத்தம் வீழ்ந்ததற்கு வெவ்வேறு காரணங்கள் என்பது சரியே.

இப்படிப் பலவற்றைச் சொல்லலாம். சுருக்கம் கருதி நிறுத்திக் கொள்வோம். அயோத்திதாசரின் பார்வைகளில் நிறைகளும் உண்டு. அம்பேத்கரின் பவுத்தத்திற்கும் அயோத்திதாசரின் பவுத்தத்திற்கும்கூட வேறுபாடுகள் உண்டு. சமத்துவம், சகோதரத்துவம், விடுதலை என்கிற அரசியல் சார்ந்த திரிசரணக் கொள்கைகளை அம்பேத்கர் முதன்மைப்படுத்தினார். அயோத்திதாசர் ஒழுக்கம் சார்ந்த பஞ்சசீலக் கருத்துகளுக்கு அதிக அழுத்தம் கொடுத்தார். சடங்கு, ஆசாரங்களை அம்பேத்கர் கண்டு கொள்ளவில்லை. அயோத்திதாசர் எல்லா இந்துப் பண்புகளையும் பவுத்தத்தின் பெயரால் அங்கீகரித்தார்.

அயோத்திதாசரின் செயற்பாடுகள் அறிவுத்தளத்தில் மட்டுமே அமைந்தன. வெள்ளை அரசிடம் பூரண விசுவாசமாக இருப்பதன் அவசியத்தை அவர் தொடர்ந்து வற்புறத்தி வந்தார். தலித் மக்கள் மீதான உரிமை மீறல்களைக் கூர்மையாக கவனித்துத் தனது "தமிழன்" இதழில் அவற்றை வெளிக்கொணர்ந்தார். பல்வேறு உரிமைகளையும் பெறுவதற்காக "வெள்ளை அரசிடம் மனுப்" போடுவது என்பதற்கு மேலாக அவரது அரசியற் செயற்பாடுகள் அமைந்ததில்லை.

பெரியாரின் அரசியற் செயற்பாடுகள் இன்னும் விசாலமானவை. மக்களை அணிதிரட்டி அவர் ஆதிக்க சக்திகளுடனும் அரசுடனும் போராடினார். சிறை சென்றார். தேச பக்தியைக் கடுமையாகச் சாடினார். தொடர்ந்து சாடினார். அயோக்கியர்களின் கடைசிப் புகலிடம் என்றார். தெய்வபக்தி மட்டுமின்றி எல்லாவிதப் பக்திகளையும் கேலி செய்தார். அயோத்திதாசரோ, ‘இராஜபக்தி, தெய்வபக்தி, குருபக்தி, குடும்ப பக்தி ஆகியவற்றை ஒழித்து சாதிச்சண்டை, மதச் சண்டை போடுவதோடு இன்று இராஜதுரோகி எனும் பெயர்களையும் ஏற்பது நியாயமோ?’ என வினவினார் (தொகுதி 1, பக்.232). ‘இராஜத் துரோகிகள் என்னும் பெயரற்று இராஜ விசுவாசிகள் எனத் தோன்றுவாராக’ என்று தன்னைப் பின்பற்றியோருக்கு அறிவுரைத்தார் (தொகுதி 1, பக்.374). பெரியாருடன் தாசர் நேரடியாக முரண்படும் புள்ளி இது.

பெரியார் இராமனைச் செருப்பால் அடித்தார். அயோத்திதாசரோ தனது பிள்ளைகளுக்குப் பட்டாபிராமன், ராஜாராமன், மாதவராம் எனப் பெயர் சூட்டினார். பிள்ளைகளில் மாதவராம் கூச்சத்துடன் தனது பெயரை மதவராவ் என மாற்றிக் கொண்டார் எனக் கேள்விப்படுகிறோம்.

இருவரது பாதையும் வேறு வேறு. இருவரையும் நாம் ஒப்பிட வேண்டியதில்லை. அயோத்திதாசர் தலித் மக்களின் விடுதலை நோக்கில் சிந்தித்தவர். பவுத்தத்தை ஒரே வழியாகக் கண்டவர். பெரியாரைத் தலித் விடுதலைக்காகச் செயல்பட்டவர் அல்லது தலித் மக்களின் தத்துவ ஆசான், தலைவர் என்று யாரும் சொல்லவில்லை. சொல்லவும் இயலாது.

பெரியார் அயோத்திதாசரிடமிருந்து தனது கருத்துகளையும் வழி முறைகளையும் களவாடி விட்டு அவரை மறைத்துவிட்டார் என ‘நிறுவுவதற்கு’ தருமராஜன் இன்னும் உழைக்க வேண்டும். பெரியாரின் கருத்துக்களை முழுமையாக வாசித்து, அவரது செயற்பாடுகளைத் துல்லியமாக ஆய்ந்து, இன்னின்ன அம்சங்களை அவர் அயோத்திதாசரிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டு மறைத்துவிட்டார் என்பதை நிறுவினரானால் நாமும் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் எந்தத் தயக்கமுமில்லை.

போகிற போக்கில் எதை வேண்டு மானாலும் சொல்லிச் சொல்லாம் என்பது காத்திரமான ஆய்வாகாது, ‘திராவிட’ என்னும் கருத்தாக்கத்தை முதன்முதலில் முன்வைத்து அயோத்திதாசர் என்று கூறுவதும் சரியல்ல. ‘திராவிட சிசு’ என்று ஆதிசங்கரன் ஞான சம்பந்தனைக் குறிப்பிட்டதாகச் சொல்லுவதுண்டு. சைவ சமயத்தோடும் பார்ப்பன எதிர்ப்போடும் ‘திராவிட’ என்கிற கருத்தாக்கத்தை பலரும் முன்பே பயன்படுத்தியுள்ளனர். 18ஆம் நூற்றாண்டில் சிவஞானமுனிவர் ‘திராவிட மாபாடியம்’ இயற்றியது நமக்குத் தெரியும்.

கால்டுவெல்லின் ‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணமும்’ கூட அயோத்திதாசருக்கு முற்பட்டதே. கிட்டத்தட்ட அயோத்திதாசரின் காலத்தவராகிய சபாபதி நாவலரின் ‘திராவிடப் பிராகாசிகை’யும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. பார்ப்பனரல்லாத சூத்திரர்கள் அனைவரையும் ஒன்றிணைக்கும் நோக்கில் மேற்குறித்த பாரம்பரியத்திலிருந்து ‘திராவிட’ என்னும் கருத்தாக்கத்தைப் பெரியார் எடுத்துக் கொண்டார்.

சமகால இயக்கங்கள் ஒன்றை ஒன்று பாதிப்பதும், ஒன்றிலிருந்து ஒன்று சில கூறுகளை எடுத்துக்கொள்வதும் தவிர்க்க இயலாதது. அதுவே சரியானதும்கூட. இப்படியாகத் திராவிட இயக்கம் அயோத்திதாசரின் பவுத்தத்திலிருந்து சில கூறுகளைக் கொண்டிருக்கலாம். அப்படி இருந்தால் திராவிட இயக்கத்தின் பெருமைக்குரிய எடுத்தாள்கைகளாக அவற்றை மதிப்பிட வேண்டும் என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது.

தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றைச் சைவ வரலாறாகவே இங்கிருந்த பார்ப்பன வேளாளப் புலவர்கள் கட்டமைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் பவுத்த நோக்கில் ஒரு மாற்று வரலாற்றை, அவைதீக வரலாற்றைக் கட்டமைத்த அறிஞர் அயோத்திதாசர் என்கிற பெருமையை யாரும் மறுக்க இயலாது. அறிவுப் புலத்திலிருந்து பார்ப்பன_வேளாள ஆதிக்கமே அவரது ஆய்வுப் பங்களிப்பிற்கு உரிய அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் போனதற்கான காரணம். இந்த வகையில் அலாய்ச்யசின் கருத்து ஏற்புடையதே. அரசியல் தளத்தில் அவரது பங்களிப்பு கவனிக்கப்படாமல் போனதற்கான காரணத்தைப் பெரியாரின் தலையில் சுமத்துவது உள்நோக்கம் கொண்டது மட்டுமல்ல, ஆய்வுச் சோம்பேறித்தனத்தின் விளைவுமாகும். சோம்பேறித்தனம் மட்டுமல்ல, ஆய்வு நேர்மையின்மையின் விளைவும்கூட.

தமிழர்களின் ஆதி வேதம் பவுத்தமே எனச் சென்ற நூற்றாண்டில் தாசர் எழுப்பிய முழக்கம் உன்னதமானது. அதற்கான மூலங்களாக அவர் சுட்டிக்காட்டும் மாற்று மரபு ஆதாரங்களை உட்புகந்து ஆய்வதும், அவை காலம் காலமாகச் சங்கிலித் தொடராய்க் காப்பாற்றப்பட்டு வந்தது எங்ஙனம் எனச் சிந்திப்பதும் அவசியம். பதார்த்த சிந்தாமணி  (Materia medica) முதலான மருத்துவ நூற்கள் இயல்பிலேயே பொருள் முதலியப்  (Materialistic) பார்வைகளைக் கொண்டிருக்கும். பெரும்பாலும் இவை சமணப் பாரம்பரியத்தில் வந்தவையாக உள்ளன.

எனவே, அவற்றை வைதிகப் பாரம்பரியம் ஒதுக்கியது. இதன டிப்படையில் இயங்கும் மருத்துவத் தொழிலையே ‘அம்பட்டம் சிகிஷ்தனம்’ என இழிவு செய்தது. அறிஞர் அயோத்திதாசர் தனது ஆய்வுகளுக்கு இத்தகைய மூலதாரங்களை நோக்கிச் சென்றது அவரது பெருமைகளில் தலையாயது. அயோத்திதாசரின்  மூலாதாரங்களையும் அவற்றைக் காப்பாற்றிக் கையளித்து வந்த தலித் மரபையும் ஆய்வு செய்வது அவசியம்.

அயோத்திதாசர் கர்னல் ஆல்காட், லட்சுமி நரசு, அப்பாதுரையார் அனகாரிக தர்மபாலா ஆகியோரிடையே சென்ற நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நிலவிய உறவுகள், விரிசல்கள் ஆகியவையும் கவனிக்கப்படுதல் மிக அவசியம்.

- உண்மை இதழ், 1-15.6.19